Voornaam
Je haalde het vroeger toch niet in je bolle hoofd om in de krant de voornaam van een hoogwaardigheidsbekleder te gebruiken. ’t Was altijd meneer of mevrouw. Of burgemeester of dominee. Namen van verdachten waren ook taboe. Iemand die naast het potje had gepist werd beschermd met initialen.
Maar dat is in de loop der jaren veranderd. Tegenwoordig is het heel gebruikelijk dat voor- en achternaam worden genoemd. Ook van hoogwaardigheidsbekleders. Verdachten moeten ook al lang accepteren dat in ieder geval hun voornaam voluit wordt genoemd. Soms zelfs hun achternaam. De veelbesproken TBS’er Wilhelm S. vecht het vermelden van zijn achternaam nu aan. Gelijk heeft hij.
We kregen laatst een verzoek van een persofficier van justitie haar voornaam niet meer te noemen. Ze heet Monique en vroeg ons om dat niet meer te doen. Criminelen noemden haar ook Monique (zelfs Moniekie) en dat tastte de gezagsverhouding aan. En gelijk had ze.
Er zijn ook mensen die anoniem willen blijven. En dan lees je in de krant: “de getuige, die zijn naam niet in de krant wil . . .”.
Vanmorgen las ik in de Volkskrant een geheel nieuwe variant. In een verslag van het referendum over de Grote Markt in Groningen las ik: “Mevrouw Kok, een oudere dame, die haar voornaam niet in de krant wil, uit het Oosterpark . . .”.
Blijkbaar vond de verslaggeefster (Karin) het zo bijzonder dat iemand z’n voornaam niet bekend wilde maken dat ze dat opschreef. Om te voorkomen dat wij, lezers ons zouden afvragen waarom mevrouw Kok gedeeltelijk anoniem wilde blijven, schrijft Karin dat het een oudere dame is. Opdat wij lezers weten dat het hier een ouderwetse preut betreft en dat het niet aan de verslaggeefster ligt dat wij de voornaam van mevrouw Kok nooit zullen kennen.
Ik gok dat mevrouw Kok van voren Priscilla heet.
Vitrage
Alsof de woeste inval van justitie en het schrappen van twintig fte’s ons nog niet genoeg uit ons evenwicht hebben gebracht, kreeg Omroep Brabant vandaag de genadeklap. De carnavalsvereniging in Bergen op Zoom heeft ons door middel van een officieel schrijven laten weten dat wij niet meer welkom zijn op het carnavalsfeest.
Ja, wij waren er ook kapot van.
We hebben ons suf gepiekerd wat we nou toch fout hebben gedaan in deze Westbrabantse gemeente waar de bevolking tijdens carnaval uniform met een vitrage omgeknoopt loopt. We bleken niets fout te hebben gedaan. De carnavalsvereniging in Bergen op Zoom wil sowieso geen mensen van buiten de stad meer op haar feestje. En uitzendingen van Omroep Brabant wakkeren de belangstelling alleen maar aan.
Tja, daar sta je dan met je goeie gedrag. Niet meer welkom op het carnaval in Bergen op Zoom. Niets blijft ons bespaard.
Analyse
Als je bij een mediabedrijf werkt, dan krijg je dagelijks de vragen gemaild die Tweede Kamerleden stellen aan bewindslieden. Dat is zo’n grote hoeveelheid dat je je wel eens afvraagt of er genoeg ambtenaren in Den Haag zijn om ze te beantwoorden.
Vandaag kwamen de onderstaande vragen binnen. Ben benieuwd naar de antwoorden van Verdonk. Zeg nou zelf, als zij de analyse deelt dat Tim Vincken en Collins John niet voldeden dan ben je als beroepsvoetballer toch afgebrand?
Vragen van de leden Dijsselbloem en Verbeet (beiden PvdA) aan de minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie over de naturalisatie van Salomon Kalou.
1. Hebt u met even veel ontzetting als wij kennis genomen van de uitschakeling van het Nederlands Elftal onder 20?
2. Deelt u de analyse, van onder andere bondscoach Foppe de Haan, dat rechtsbuiten Tim Vincken te veel 'krijt aan zijn schoenen' heeft, en dat zijn minder statische vervanger Collins John niet wist te brengen wat er van hem verwacht werd?
3. Deelt u de zorg van het Nederlandse volk dat er te weinig spelers zijn die een moderne invulling kunnen geven aan een aanvallende rol op de rechterflank?
4. Zo ja, bent u het er inmiddels mee eens dat het Nederlandse voetbal gebaat zou zijn bij de naturalisatie van Salomon Kalou, een moderne, technisch begaafde rechterflank spelen, met scorend vermogen?
Nieuwe chef
Gisteren heb ik mijn eerste gesprek gehad met mijn nieuwe chef. Nou ja, eerste gesprek? We werken al jaren samen dus we hebben elkaar wel eens eerder gesproken. Het was het eerste gesprek in de nieuwe hiërarchische verhouding. Het is een vrouw. Voor het eerst in bijna 33 jaar arbeidzaam leven heb ik een vrouw als chef. Eigenlijk is het een cheffin, maar dat vind ik een rotwoord. Bij cheffin denk ik aan een kenau die, gekleed in een witte jas en getooid met een wit mutsje, de meisjes van de koekfabriek aanvuurt. Nou lijkt ons werk af en toe ook wel productiewerk, maar wij pretenderen dat het iets creatiever is dan koekjes in een doosje doen.
Vroeger was ik zelf een chef, maar na zes jaar merkte ik dat mijn journalistieke hart niet sneller ging kloppen van eindeloze vergaderingen, roosters maken, vakantiebriefjes invullen en kersen eten met kwaadwillende honden. Ik ben er mee gestopt om weer gewoon journalistje te gaan spelen.
In die tijd was mijn nieuwe chef één van de vele stagiaires. Ze was goed dus ze bleef en jarenlang was ik haar chef. Voorafgaand aan het gesprek van gisteren vroeg ik me af wie van ons tweeën over het curieuze van de situatie zou beginnen. Zij noemde het aan het eind van het gesprek. We hebben geen herinneringen opgehaald omdat we – geloof ik – geen van beide types zijn om achteruit te kijken. We willen vooruit.
Een vrouwelijke chef dus. Na mijn moeder en Marlies is ze de derde vrouw ter de wereld die mij daadwerkelijk gaat leiden en sturen. Ik hoop dat ze het belang van die taak inziet. 
NPS
Het omroepbestel moet op de schop. Daar ben ik een groot voorstander van, maar de NPS opheffen is een dwaling. Na elke staatssecretaris - ik heb er geloof zes versleten sinds ik bij de omroep werk - dachten we elke keer dat het niet erger kon. Maar Medy van der Laan slaagt er toch in om het nog gekker te maken dan het al is. Wij moeten de collega van de NPS steunen.
Dissen
Alexia. Hoe konden ze dat nou doen? Dat is gewoon dissen van het journaille in de provincie. Ze weten toch dat er in Brabant geen Alexiastraten of Alexiascholen zijn waar de regionale omroep reacties kan gaan halen op de naam. Dus dreigde heel even de regionalisering van het belangrijkste nieuws van vandaag te mislukken. Gelukkig vond iemand ergens in Brabant een schoonheidssalon met de naam Alexia. En gelukkig was de eigenaresse bereid iets in de microfoon te boeren. Wij laten ons niet dissen door een modale prins . . .
Koddebeier
Parkeerwachters mogen ongestraft mierenneuker genoemd worden. Dat heeft de politierechter in Alkmaar bepaald. Ik verzin het niet zelf, ik citeer de Telegraaf van vanmorgen. Een mierenneuker is iemand die overdreven nauwkeurig zijn werk doet en dat kun je volgens de rechter ook als een compliment opvatten.
Vorige week dook hier ten burele plotseling het woord koddebeier op. Dat kwam zo: de directeur van het oorlogsmuseum Bevrijdende Vleugels in Best had een akkefietje met de politie. In de krant noemde hij de politieman die op hem af was gestuurd een koddebeier.
Behalve de collega’s van wie de slapen al beginnen te grijzen was er niemand die het woord kende. Ik meende het te kennen als een Oudhollands scheldwoord voor politieagent. Dat was bijna goed. Een kodde is een knuppel en beieren is zwaaien. Het is een ander woord voor jachtopziener, zo leert de Dikke. Maar het was ook een “scheldwoord” voor veldwachter.
De vraag is alleen waarom ik zo iets weet. Ach, wat doet dat er eigenlijk ook toe. Koddebeier is een lekker woord om een paar dagen op te kauwen en om er een proefproces mee uit te lokken.
De koddebeier was een bekende figuur in de Poppenkast
Zucht . . .
Het zijn bizarre tijden in ons land. Uit een onderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau blijkt dat steeds meer Nederlanders liever een sterke, inspirerende en toegewijde leider hebben dan wetten. Op de roep om een Sterke Leider rust geen taboe meer. (Ik durf te wedden dat Balkenende tegen zijn Bianca heeft gezegd: ze hebben me eindelijk geaccepteerd).
Een meerderheid van de Tweede Kamer wil de NPS opheffen. Daarmee dreigt een einde te komen aan enkele opiniërende programma’s die mede door de NPS betaald worden. Deze zender is ook sterk in multiculturele programma’s, die nu ook dreigen te sneuvelen. Als ik verschillende kranten mag geloven zijn er politici die van harte met deze kaalslag hebben ingestemd omdat ze vinden dat die programma’s te links zijn. Vroeger kon ik me dat soort overwegingen niet voorstellen, maar tegenwoordig geloof ik het direct.
En dan pleit de overheid ook voor meer educatie op televisie. Laat me raden welke kant die programma’s op moeten gaan. In ieder geval zullen ze niet gaan over het scheppingsverhaal, zoals beschreven in de Bijbel. Want D66 wil dat dat verhaal uit het biologieonderwijs wordt geschrapt, maar daarin schijnt het helemaal niet aan de orde te komen. ’t Wordt vermeld, meer ook niet. Waar hebben die D66’ers het eigenlijk over? Ik denk dat ze het zelf niet weten.
In de vakantie heb ik het boek “In Europa” van Geert Mak gelezen. Het gaat ook over slechte economische tijden, de opkomst van sterke leiders die gouden bergen beloven, de aanpak van de media en de gevolgen daarvan.
Zucht . . .
Het goede nieuws is dat Talpa vanmiddag haar vernieuwende programmering heeft gepresenteerd: met: Big Brother, het spelletje 5 tegen 5, Barend & Van Dorp, Kopspijkers (of een soortgelijk programma onder een andere naam), Expeditie Robinson, de Soundmixshow (In de huid van...) en spelprogramma's als Eén tegen honderd en Miljoenenjacht.
Verder zijn er pesonalityshows, een klusprogramma, een afslankprogramma en een soort van Nederlandse versie van Desperate Houwsewives. En niet te vergeten een programma waarin zes vrienden die continu op zoek zijn naar de invulling van hun liefdes- en seksleven.
Echt nieuw schijnt het reclame-concept te zijn. Dat worden vast van die 10-secondenflitsjes tijdens blessurebehandelingen bij voetbalwedstrijden. Net als in Italië.
Zucht . . .
Royalty
De meest beklagenswaardige vakgenoten lijken mij op dit moment de royaltyverslaggevers. Ze worden door hun bazen voor het Bronovo-ziekenhuis in Den Haag gezet om in een eindeloos lange minuut het hongerige volk van informatie te voorzien over het nieuwe Prinsesje.
En als er dan eigenlijk niks te melden is dan duurt zo’n minuut lang. Neem dat van mij maar aan. Vanmorgen hoorde ik een NOS-verslaggeefster met de welluidende naam De Vries vertellen dat Maxima met het kindje in de Maxi Cosi door de achterdeur was vertrokken. Dat had ze niet eens zelf gezien, maar van een fotograaf gehoord. (Nieuws komt altijd via de achterdeur). En we hoorden dat de Prins ook in het ziekenhuis had geslapen en dat hij een poloshirtje en een spijkerbroek droeg.
De komende dagen begint het grote namenraadspel, een welkome bezigheid in komkommertijd. Lijkt me een beklagenswaardig vak, royaltyverslaggever.
Brief van Ali (4)
Zeer Edelgeleerde Minister Mevrouw Verdonk,
Het is lange tijd geleden dat ik u brief heb geschreven, maar met mij gaat goed. Ook met u hoop ik. U werkt nog steeds heel hard want in krant lees ik dat u Nationale Feestdag hebt verzonnen voor nieuwe Nederlanders. Op 24 augustus is wel goede dag, want dan zijn wij weer terug met busje uit Turkije waar wij familie bezoeken in dorp waar ik ben geboren. Dus ik zou wel kunnen. Maar ik kom niet. Er is namenlijk klein probleem.
U weet dat ik heb meegedaan aan cursussen voor inburgering en dat ik baan heb en goede contact met Nederlandse buurman Arie. Ook met mijn vrouw en kinderen gaat goed. Mijn vrouw werkt nu in buurthuis en gaat goed. Mijn kinderen hebben goede cijfers op school. Wij voelen ons goed aangepast. Maar toch ik wil geen Nederlander wil worden. Ik kan dus niet naar feestdag denk ik. Nederland is wel fijn land, maar ook niet zo heel erg fijn meer als vroeger. Mensen zijn laatste tijd beetje vijandelijk. Niet zo vriendelijk als wij Turkse mensen. Ik blijf liever vriendelijke Turk (buurman Arie zegt altijd dat ik vriendelijkste Turkse buurman ben, maar dat is grapje want Arie woont in hoekhuis).
Ook vinden veel Nederlandse mensen Turkije mag niet bij Europa. Dat doet beetje pijn. Nederlandse mensen zullen niet aardiger zijn als ik nieuwe Nederlander ben en niemand ziet dat aan mijn neus. Wij kunnen toch ook niet met bordje op lopen waar op staat nieuwe Nederlander.
Maar ik mag niet over mijzelf zeuren. Ik schrijf deze brief voor buurman Arie. Hij heeft mij gevraagd, want hij wil heel graag in onze buurt feest organiseren op 24 augustus met zakhappen en koekslaan. Arie zegt dat zijn leuke oude Hollandse spelletjes. Mijn vrouw zal dan lekkere Turkse hapjes maken voor nieuwe Nederlanders en Arie koopt bier voor hele buurt. Arie vraagt nu of mogelijk is dat hij subsidie kan krijgen (zuipsidie zegt Arie, maar dat is grapje. Arie heeft wel grote Nederlandse mond maar klein hartje) voor organiseren van inter-multicultureel feest.
U kunt geld overmaken naar mij, want Arie wil niet zelf op voorgrond want dan wordt sociale dienst jaloers en komt geld niet ten goede aan nieuwe Nederlanders, zegt hij.
Hopelijk schrijft u mij een goed bericht terug.
Hoogachtend,
Ali Yildiz
Zie ook hier, hier en hier
Namen (43)
Visser - woordvoerder visafslag Urk
Vleesdrager - voorzitter vereniging van anorexiapatienten
Vleeshouwer - verdachte van steekpartij
Vlieg -dierenarts Helmond
Vlieger - de betrokken bij opzet vliegveld Laarbruch
Vlieger Geert de - keeper van Willem II
Vliet van dijkgraaf
Vocht - kastelein
Voet, Linda van der voetverzorgster in Amsterdam
Vogel, Rob - afdeling broedvogels Sovon Vogelonderzoek Nederland
Vogelenzang dhr - woordvoerder Vogelbescherming
Vogels - medewerker SBB die expositie opgezette vogels beheert
Vogels - woordvoerder vogelwerkgroep natuurmonumenten
Vonk, dhr - voorzitter OR sigarettenfabriek Philip Morris
On-line
In de trein:
“Heeft Hans nog verkering met dat ene wijf?”
“Die Sandra? Volgens mij wel”.
“Dat dacht ik al want hij is al tijden niet meer on line”.
“Wel waar, gisteravond was hij nog on line”
“Ja maar toen was ik niet on line”.
Flipje
Het beste nieuws van vandaag las ik in het Algemeen Dagblad. Flipje wordt gereanimeerd. U weet wel: het fruitbaasje van Tiel. Oh, dat zal u een worst wezen? Nou, mij niet. Toevallig was Flipje vroeger mijn buurjongetje en beste vriendje. Sterker nog, Flipje en zijn vriendjes waren tien jaar lang de rode draad in mijn leven. Kom niet aan Flipje!!
Dat komt zo. Ik ben opgegroeid naast de jamfabriek van De Betuwe en daar woonden Flipje, Bertje Big, Jasper de Aap (altijd lachen met die gast), de strenge juffrouw Schaap en al die andere dieren. Wij zagen ze nooit, want er stond een heel groot hek rondom het fabrieksterrein, maar we wisten zeker dat ze daar woonden. En ze beleefden er de dolste avonturen. Dat wisten we omdat er boekjes over geschreven werden. Alle kinderen in Nederland moesten die boekjes bestellen en dan duurde het nog zeker drie dagen voordat de post ze thuis bracht. Wij hoefden niet te wachten, want wij woonden naast Flipje. Wij konden gewoon naar het kantoor van de fabriek lopen, de trap op klimmen en aan een strenge juffrouw achter een loket vragen of wij het nieuwe Flipjesboekje konden kopen. En dat kon dan. Meteen.
De verhaaltjes waren op rijm geschreven. We vonden het prachtig en heel knap. Later, toen ik ouder was hoopte ik dat de schrijver dood was, want de rijmelarij bleek van dien aard dan kun je je als schrijver maar beter niet op straat kon vertonen.
Nog net voordat ik verhuisde, kwam het droeve nieuws dat De Betuwe was overgenomen door Hero en dat Flipje (inmiddels ook verkrijgbaar als sleutelhanger) het bejaardenhuis in ging. Vandaag las ik dus dat de zeventigjarige wordt gereanimeerd en dat er ook weer een nieuw boekje uit komt. En net als alle grote kinderen in Nederland zal ik dat moeten bestellen. En dan duurt het nog drie dagen voordat de post het thuis heeft gebracht
St. Aldegonde
Iedereen is boos op Hilbrand Nawijn en Filip DeWinter, zeg maar de rechter vleugelspelers van Oranje en de Rode Duivels. De twee hebben een denktank opgericht. Ik heb er nog eens een paar kranten op nageslagen, maar het is mij nog steeds niet duidelijk wat ze nu gaan bedenken. Ik durf er al wel vast eens fles Verdicchio om te verwedden dat er iets heel engs uit die koppen komt.
Ik vraag me ook af wat Nawijn aan zijn Vlaamse Vriend te bieden heeft. Volgens mij wordt hij alleen maar gebruikt om het Vlaams Nationale Gedachtengoed in Nederland te promoten. Bijvoorbeeld via toespraken in bierkelders. Het nieuws over de bijeenkomst in het huis van Pim (wie heeft die mannen eigenlijk binnen gelaten?) ging vooral over de naam van de denktank. Willem van Oranje mocht niet van zijn nazaat Hare Majesteit, dus werd het Marnix van St. Aldegonde, een goede vriend van de Prins. Maar daar viel politiek-protestant Nederland weer overheen, want die naam werd in die kringen ooit gebruikt. En niemand wil met Nawijn&DeWinter in verband worden gebracht. Op geen enkele manier.
Ik verbaas me er dan ook over dat de bisschoppen de noodklok nog niet hebben geluid. Want laten we niet vergeten dat die Van St. Aldegonde de Roomsen heftig verketterde. Als N&DW dat doorkrijgen dan acht ik het niet uitgesloten dat straks zestig procent van de mensen in de fraaie provincie waarin ik woon, niet meer tot het eigen volk gerekend zal worden.
Er is in die provincie overigens een slapende beweging die zich wil vrij vechten uit de klauwen van de bovenrivierse Nederlandsche Leeuw en één staat wil vormen met de Vlamingen. Misschien heeft het één wel allemaal met het ander te maken: een nieuw land met alleen maar eigen volk, grofweg tussen de Maas en de IJzer. Ik ben gek op complottheorieën.
Maar eerlijk gezegd denk ik dat het zover niet zal komen. Nawijn lijkt me niet zo’n charismatische figuur, die hele volksstammen op de been krijgt. Volgens mij sterven zijn ambities een stille dood. De bisschoppen zouden daar een beetje bij kunnen helpen door de gelovigen op te roepen de komende tijd hun gebeden te richten tot St. Aldegonde. Niet Marnix (protestanten kunnen niet heilig worden) maar tot de Heilige Aldegonde van Maubeuge. Ze is tenslotte niet voor niks patrones tegen zwerende wonden . . .
Serieus
“Weet je wie er uitgeschakeld is?” vroeg mijn vrouw aan de keukentafel.
“Thomas Hampson,” zei ze zonder mijn antwoord af te wachten.
“Ach ja,” zei ik, “dat is waar ook, Wimbeldon is weer begonnen.”
“Nee dat is Tim Henman,” zei ze.
“Is die ook uitgeschakeld?” vroeg ik.
“Nee,” zei ze met een blik van een moeder die na vijftien jaar merkt dat haar opvoeding tevergeefs lijkt te zijn geweest. “Thomas Hampson, de bariton. Die heeft opgetreden met Tania Kross op ons Edisongala.”
Ik grimlachte.
Ze was opgelucht. “Je keek er zo serieus bij,” zei ze.
Haren
Het is weer een beetje komkommertijd, dus wordt elk nieuwsfeitje met open armen binnengehaald.
Vanmiddag kwam het eerste bericht over blauwalgen in Tilburgse vijvers binnen. Een kleine opwinding maakte zich meester van sommige redacteuren.
Een nuchtere collega naast me verzuchtte: “Wedden dat die blauwalgen worden gevolgd door . . . ach, hoe heten die dingen nou met die haren?”
“Verslaggevers?” probeerde ik.
Maar ze bedoelde processierupsen.
Ik zeg niks
De Nederlandse hoofdcommissarissen hebben nagedacht, denktanks zijn in. Ze willen meer camerabewaking. Eigenlijk willen ze overal camera's ophangen. Eerst dacht ik dat ze een deal hadden met Talpa van John de Mol, maar dat schijnt een gedachtenkronkel te zijn van een achterdochtig mens dat allergisch is voor uniformen.
Nee, ze willen inderdaad het boek van Orwell nu eindelijk tot het Handboek Politieman verheffen
Ik zeg niks, ik heb er geen mening over. Ik plaats slechts het onderstaande stukje dat ik vandaag op het ANP tegen kwam.
TILBURG (ANP) - Korpschef F. Heeres van de politie Midden en West Brabant gaat onderzoeken hoe het komt dat het aantal klachten tegen medewerkers van zijn korps toeneemt. Hij liet dat dinsdag weten. ,,Ik maak me zorgen over de stijging van het aantal klachten. Dat is de reden dat ik een onderzoek laat instellen naar de onderliggende oorzaken'', zei hij. In 2003 werden 248 klachten ingediend tegen medewerkers van de Brabantse politie. In 2004 steeg dit aantal tot 309. Opmerkelijk is dat ondanks het stijgend aantal klachten de tevredenheid van de burger over het functioneren van de politie toeneemt. Dat bleek uit klanttevredenheidsonderzoek van het korps.
Historie
Bij de vakantiepost zat de halfjaarlijkse enveloppe van de Volkskrant. Er moest weer een half jaar abonnementsgeld vooruit betaald worden. Nou maar hopen dat ik waar voor m’n geld krijg.
Nee, even alle gekheid op een stokje. Er zat namelijk nog iets in die enveloppe. Een foldertje dat mij vertelde dat ik in het bezit kon komen van een voorpagina van de krant van de dag waarop ik geboren ben. Zo’n voorpagina hoef ik niet, want die heb ik al van het concurrerende NRC Handelsblad, hoewel ik die ook al weer kwijt ben. Als ik me goed herinner was het belangrijkste nieuws van die dag dat er een schip gezonken was bij Indonesië, maar dat was natuurlijk de dag voor mijn geboorte gebeurd, want het nieuws staat altijd een dag later . . . Ach, ik moet niet alles willen uitleggen.
De belangrijkste wereldgebeurtenis op mijn geboortedag zelf was de dood van James Dean (dat stond dus de dag na mijn intrede op deze wereldbol in de krant). Hij was geloof ik nog jong en was verongelukt. Tja, daar kon ik met mijn geboorte natuurlijk niet overheen qua nieuws. (By the way: als je een historische pagina wilt met het belangrijkste nieuwsvan jouw geboortedag, kun je er dus beter eentje van een dag later bestellen).
In datzelfde foldertje stond een voorbeeld van zo’n historische pagina. Het belangrijkste nieuws was de landing op de maan. Voorwaar een begrijpelijke keuze van de toenmalige redactie. Heeft de mens sinds de uitvinding van de boekdrukkunst ooit een belangrijker stap gezet? Ik bedoel een positieve stap.
Maar zelfs dat verhaal trok nog niet eens mijn aandacht. Links onderin diezelfde historische pagina stond een piepklein bericht en daar werd ik door aangetrokken. Daaruit bleek dat er uit de kassa van een winkel in Eindhoven tienduizend gulden was gestolen, zeg maar een dikke vierduizend euro. Dat was blijkbaar op die dag ook voorpagina-waardig.
Er drongen zich een paar vragen op. Was het in die tijd bijzonder dat er tienduizend gulden gestolen werd uit de kas van een winkel? Zo ja, was dat zo bijzonder dat het op de voorpagina van de Volkskrant moest? Of was dat op die dag het enige nieuws uit de zuidelijke Nederlanden, toch de bakermat van de toen nog oer-katholieke Volkskrant? Moest het daarom op de voorpagina, vanwege de herkenbaarheid voor de lezers?
Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat dat soort berichten nu niet eens meer de regionale teletekstpagina’s van onze omroep halen. Een diefstalletje van nog geen vijfduizend euro? Wat een onbenulligheid! Bloed moet er vloeien, alvorens er kostbare redactieruimte wordt ingeruimd.
