Gelezen (2)
"Ik denk met het meeste plezier aan de tijd dat jounalisten nog geen ijdeltuiten waren maar vrij anonieme harde werkers die gedreven waren in het opsporen en inwinnen van informatie en tevreden waren als die boven water en in de krant kwam. Mieren. Daar voel ik me bij thuis. Er is iets van glamour in het vak gekomen. Ten onrechte. Het moeten klerken zijn, boekhouders."
Wouter Klootwijk (Keuringsdienst van Waarde) in het Brabants Dagblad
"Er lopen een heleboel mensen met vraagtekens en angst rond, die daarom op hun geld gaan zitten. Ik begin me soms af te vragen of het niet bewust beleid is om je als regering zo ontzettend gemodereerd op te stellen en geen duidelijke standpunten in te nemen over waar het naartoe gaat met de economie."
Peter Sturms (directeur Euretco) in de Volkskrant
Namen (3)
Een nieuwe namenaflevering, vandaag met Menno Baksteen, die al door enkelen van jullie is genoemd. Hij stond al op m'n lijstje en volgens mij ben ik met mijn verzameling begonnen toen ik zijn naam voor het eerst tegen kwam.
Baksteen Menno, voormalig voorzitter Nederlandse Vereniging Verkeersvliegers
Bal Esther, PR-medewerkster van Vitesse
Ball, voetballer Glasgow Rangers
Bangerd Ben, tandarts in Tilburg
Beddington, Brits beddenbedrijf
Been Henk, orthopedisch chirurg in het AMC
Beenhakker, tandarts in Amersfoort
Beenhakker, verkoper protheses en rolstoelen in Breda
Beer gebroeders de, varkensfokkers
Beerepoot, hoefsmid in het stoommuseum in Medemblik
Calabria
Tropea
La naja
In m'n vrije tijd studeer ik italiaans. Deze week was m'n les opgebouwd rond jongeren die het huis uit willen, maar geen zelfstandige woonruimte kunnen vinden. En passant ging het over dienstplicht. Nou lees ik verdorie vandaag in de NRC dat in Italie de dienstplicht wordt afgeschaft. Loop ik voor jan doedel met woorden als la naja, l'obbietore di coscienza, la leva, il servizio civile en la visita di leva in m'n kop.
Heb ik weer.....
Festival Boulevard
Volgende week begint in ’’’s-Hertogenbosch het Festival Boulevard. De stad wordt dan ruim een week overspoeld door artiesten van allerlei pluimage. ’t Is altijd een gezellige tijd, vooral als het mooi weer is en je een terrasje kunt pikken. Het aanbod van theater-, zang-, dans-, en kindervoorstellingen is groot. Dat betekent dus keuzes maken. Niet alleen vanwege het aanbod, maar natuurlijk ook vanwege de portemonnee. Gelukkig is er ook heel veel gratis.
We beginnen dit jaar swingend met Tumbabo, een muzikale grabbelton van de Antillen. Vooaf eten we met een aantal goede vrienden bij ons thuis, dat belooft dus een gezellige avond te worden. Een andere voorstelling die zeker we zullen bezoeken is “Wereldwijven”. Een project van Leoni Jansen. Wij gaan naar een optreden van de gevierde zangeressen Minyeshu & Julia Lo’Ko. Dat wordt opnieuw een swingende zomeravond.
En natuurlijk gaan we naar “De Moerasdraak” van de Lunatics omdat het zo typisch Bosch’ is. Het is een locatietheaterstuk op de binnenplaats van de Citadel, het is speciaal voor het Festival Boulevard geschreven. Het verhaal gaat over drie desolate zielen die door het lot eeuwig aan elkaar verbonden zijn. Het stuk speelt in 1629 toen Den Bosch in de volksmond “Moerasdraak” heette. Frederik Hendrik veroverde in dat jaar de stad en bouwde de Citadel.
En dan gaan we zeker ook naar “Krok au Dille” van Drie Ons. Een danstheatercreatie die al een tijdje toert, maar waar we nog niet aan toegekomen waren.
En dat allemaal op loopafstand van ons huis. We zijn gezegend.
Gelezen
"Tijdens het bezoek van John P. hadden we het even over een uitspraak van Frits Bolkestein (). Domme mensen zouden praten over mensen, middelmatige mensen over gebeurtenissen, intelligente mensen over ideeen. Ik stelde daar tegenover dat complete mensen over alle drie de onderwerpen praten en dat altijd maar over ideeen praten een vluchtreactie is van intellectuelen die zich slecht op hun gemak voelen onder mensen (Bolkestein is daar een voorbeeld van). Zoals alleen over ordinaire dingen praten een vluchtreactie is van onhandige kunstenaarstypes."
Rob Wentholt in het verhaal "Operatie aan het Spaarne" in het Hollands Maandblad
Geen mening
Vrijdag komt een deurwaarder de sleutel ophalen bij een gezin in De Rips, een dorpje in het oosten van Brabant. Het gezin moet het huis uit omdat het overlast veroorzaakt. Omroep Brabant volgt deze kwestie al een tijdje, want het is opmerkelijk nieuws. Het gezin wil dat ook graag want het denkt dat publiciteit iets aan de situatie kan veranderen. Maar dat kan alleen als er sprake is van een bestuurlijke dwaling en journalisten dat ook nog eens kunnen aantonen. Wanneer iemand aantoonbaar overlast veroorzaakt helpen zielige verhalen op TV niet. Dan gaat het om eigen verantwoordelijkheid.
Vrijdagmorgen brengt moeder eerst de kinderen naar oma zodat ze er niet bij hoeven zijn als de deurwaarder komt. Nobel dat moeder haar kroost dat beeld wil besparen. De pers is welkom om het wegbrengen van de kinderen te filmen.
Wat is het heerlijk als je een leeftijd hebt bereikt waarop je niet meer over alles een mening hoeft te hebben.
Veertigers
Er woedt een kleine discussie in de Volkskrant over oudere jongeren en jonge ouderen. Bram Peper gaf de voorzet toen hij afgelopen weekend in een interview zei dat senioren over zich laten lopen. Peper wil weer burgemeester van Rotterdam worden. Ik denk dat hem dat niet lukt en dat hij met deze uitspraken een tweede weg open houdt, namelijk die van leider van een seniorenpartij. We weten hoe het met die partijen afloopt.
Inmiddels walsen heel veel mensen in de krant over Peper heen. Bijvoorbeeld cultuurhistoricus Thomas von der Dunk. Hij schrijft onder meer dat Peper tot de generatie behoort die zich vooral met zichzelf heeft bezighouden. Degenen die na 1955 zijn geboren hebben zich volgens Von der Dunk veel bescheidener opgesteld dan de protestgeneratie. Waarvoor mijn dank!
Iemand heeft eens gezegd dat ik tot de babyboomers behoor. Die had weinig van geschiedenis begrepen. Er gaapt namelijk een enorme kloof tussen de babyboomers en de 50-minners, zoals ik. De babyboomers hebben de grote ommekeer in de jaren zestig doorleefd. De 40-plussers hebben dat niet. Op het moment dat wij werden geboren was de oorlog net ver genoeg weg om nog een rol in ons leven te kunnen spelen. Onze ouders waren op het moment van de Duitse inval zelf nog pubers. Toen de jaren zestig aanbraken waren de 40-plussers van nu kinderen van een jaar of acht. Wisten wij veel van provo, sexuele revolutie. Halverwege de jaren zestig begonnen wij te puberen. Meisjes (of jongens) waren belangrijk, met als hoogst bereikbare doel: tongen. Het enige politieke wapenfeit dat ik me uit die tijd kan herinneren is dat we een demonstratie voor onze school hielden en luid riepen: “Wij willen Pengel…”. We waren met z’n achten en vermoedelijk dachten we dat Pengel een populaire leraar was waar je mee kon lachen.
Tegen de tijd dat wij beseften dat er buiten ons dorp ook nog leven was, was de grootste herrie in de Randstad al net zo ver weg als de oorlog dat was voor onze ouders op het moment dat wij werden geboren. Wij waren wel eens in Amsterdam geweest bij tante Jo in Bos en Lommer. Een keurige wijk waar je tijdens een zondag achternamiddag geen revolutionaire ervaringen opdeed. En als jongeren nu aan mij vragen hoe ik de jaren zestig heb beleefd, dan moet ik bekennen dat ik toen cowboytje speelde. Ik durfde wel op het dak van de schuur te klimmen van waar je de indianen zo prachtig in een hinderlaag kon lokken. Maar dan hield het echt op.
Ik wil er maar mee zeggen dat de echte 40-plusser van nu, in de vorige eeuw op de cruciale momenten achter het echte leven aan hobbelde. Hij kan zich niet laten voorstaan op de titel babyboomer en hij behoort ook niet tot de aanstormende jonge talenten. Hij is vlees noch vis. Hooguit studieobject voor socio- of andere -logen.
Losse flarden
Mijn hoofdredacteur schijnt webloggers ijdeltuiten te vinden. Hij heeft makkelijk lullen. Hij heeft die baan, voor ons is een eigen weblog de enige manier om hoofdredacteur te kunnen zijn.
De mooiste kop zag ik vanmorgen in Trouw: “Een kaartje is leuk, maar val de thuisblijvers niet lastig met reismail. Ze zijn blij dat je weg bent.”
De Volkskrant heeft vandaag een interview met Thomas van Slobbe, de bedenker van het smulbos. Dat was een kwestie die een paar maanden geleden stof deed opwaaien. Om allochtonen de natuur in te krijgen zouden er vruchtbomen, bessenstruiken en paddestoelen geplant moeten worden omdat allochtonen daar zo van houden. Onder protest van velen kwam het niet van een smulbos. Van Slobbe voelt zich nog steeds niet begrepen. Hij heeft een punt want nu er geen smulbos is zijn allochtonen nog steeds aangewezen op wouden van schotelantennes.
De rel rond Nico Zwinkels loopt uit de klauwen. De TV-klusjesman en Neerlands meest begeerde schoonvader wordt beschuldigd van sexuele intimidatie maar hij ontkent. De Telegraaf meldt vanmorgen dat hij keihard terug gaat slaan. Het ANP kopt vanmorgen: “Klusser Nico wil onderste steen boven”. Dat is nog eens een originele manier van verbouwen.
Ennuuuuh, o ja. Bij BNN de film Blue Movie gezien, het eerbetoon aan Wim Verstappen? Hopelijk begrijpt iedereen onder de dertig nu waarom wij veertigplussers heden ten dage soms zo blozen
Foto's
Een dramatisch ongeluk gisteren in Belgie, net over de grens met Nederland. Vier jonge mensen uit Breda kwamen om het leven toen hun auto vermorzeld werd tussen twee vrachtwagens. Dat is nieuws voor de Brabantse omroep. We hadden een korte discussie over de vraag of we op onze internetpagina een foto zouden moeten plaatsen bij het bericht over dat vreselijke ongeluk. Er waren voor- en tegenstanders.
Dat doet me denken aan voorval begin jaren tachtig. Op de ANP-telex verscheen een bericht over een ernstig ongeluk met een vrachtwagen in de regio waar ik toen werkte. De chauffeur was levensgevaarlijk gewond.. Een uur later rolden de foto’s uit het apparaat (digitaal bestond nog niet). Ik trok wit weg want in het onderschrift stond de naam van het slachtoffer, dat bleek mijn buurman. Ik stak de foto’s bij me.
Twee dagen later liep de buurvrouw binnen. Ze had gehoord dat er foto’s van het ongeluk waren gemaakt en of ik daar aan kon komen. Met een zekere gêne haalde ik ze uit mijn tas, de buurvrouw was er tot mijn verbazing zichtbaar blij mee. Toen ik het verhaal aan iemand van onze administratie vertelde, zei deze collega me dat foto’s van ongelukken heel vaak door nabestaanden werden besteld. Ze had zelfs wel eens gehoord dat iemand een foto van het wrak van de auto, waarmee zijn zoon was verongelukt, had ingelijst en op de schoorsteenmantel had gezet.
En wij als journalisten maar discussieren over de vraag of het ethisch verantwoord is zulke foto’s te plaatsen.
Of we de foto van het ongeluk van gisteren op internet hebben geplaatst? Nee, want we bleken helemaal geen foto te hebben
Calico
We waren al ruim in de dertig toen we besloten op de scherven van eerdere huwelijken samen een nieuw bestaan op te bouwen. Het fundament daarvoor was onze liefde, de stenen waren onze gezamenlijke inboedels. Daaronder twee serviezen, nou ja samenraapsels waren het van gekregen en tweedehands spullen en borden met barsten, herinneringen aan een vorig leven. We besloten een daad te stellen en een gezamenlijk servies aan te schaffen. In Engeland werden we verliefd op Calico, een eeuwenoud design dat opnieuw op de markt was gebracht. ’t Is peperduur dus we begonnen met vier borden. De rest zouden we later stukje bij beetje aanvullen. Wat waren we gelukkig met ons vaatwerk.
In Nederland wachtte ons een kleine teleurstelling, er was slechts één winkel waar Calico te koop was. In Ede. Dat was lastig maar niet onoverkomelijk. Af en toe reden we naar de Veluwe om ons servies aan te vullen. Een paar jaar geleden vroegen twee vriendinnen of ik mee ging naar Ede waar ze met hun barbershopkwartet moesten optreden. De zus van één van hen had rond kerst tijdelijk een winkelruimte gehuurd voor de verkoop van haar bloemstukken. Het kwartet moest met ragfijne klanken klanten lokken. Ik nam een flinke portemonnee mee, want naar Ede gaan betekende Calico kopen. Hoe groot was mijn teleurstelling toen de tijdelijk gehuurde winkel onze Calico-winkel bleek te zijn, verlaten door de eigenaresse. We belden nog vaak naar Burleigh, maar het antwoord was steevast: “Sorry sir, we don’t have een shop in Holland anymore…” Na een tijdje gaven we het op.
Tot een week geleden een andere vriendin opgewonden belde. Ze had in een allegorisch warenhuis in een dorpje onder Eindhoven een servies gezien dat sprekend op het onze leek. We vroegen haar om een double check. Afgelopen weekend kwam het verlossende woord.
“Sonnemans Warenhuis heeft Calico,” zei ze door de telefoon tegen mijn vrouw.
“’t Is Calico,” riep mijn vrouw tegen mij.
“’t Is Calico,” riep ik tegen mijn zoon.
“De baas heeft Calico gevonden,” riep hij tegen de poezen. Die begonnen spontaan door het huis te rennen.
Binnenkort gaan we naar het warenhuis om datgene voort te zetten waar we ruim twaalf jaar geleden als jonggeliefden aan begonnen: het samenstellen van ons eerste gezamenlijke servies
Tante nonneke
Veel Brabantse families hebben een tante nonneke. Mijn schoonfamilie ook, of beter gezegd die had een tante nonneke. Nee, nee, geen medeleven. Tante leeft nog, maar het nonneke is uit haar gevaren. Ze brak enkele jaren geleden de gelofte van trouw aan Jezus en verruilde het kloosterleven voor een werelds bestaan. ’t Komt in de beste families voor.
De laatste tijd sukkelde tante met haar gezondheid en wel zo erg dat haar jongste zus, onze aardigste tante, haar intensief heeft moeten verzorgen. Die deed niet alleen het huishouden, maar reed (ex)tante nonneke (of is het tante (ex)nonneke) vele malen op en neer naar het ziekenhuis en de dokter. Ze deed boodschappen envermaakte alle kleren van haar oudere zus die tientallen kilo’s was afgevallen. Tante nonneke was zelfs zo slecht te been dat ze voor het eerst niet op de verjaardag van haar jongste zus kon komen. Maar, die zou het kadootje tegoed houden.
Tante nonneke herstelde (God laat de ex-bruiden van Zijn Zoon niet in de steek) en het werd tijd de balans op te maken. Tante nonneke vroeg haar jongste zus of ze terug had van een briefje van 50, want ze had besloten haar de somma van 20 euro te vergoeden, inclusief verjaardagsgeld, dat wel. De jongste zus, die toch heel wat kosten had gemaakt, ontstak in heilige toorn en vroeg hoe ze op dat bedrag was uitgekomen. Dat bleek een advies van hun gezamenlijke oudste broer. De jongste wisselde, vertrok en ging linea recta bij broer langs.
Die bulderde toen hij het verhaal hoorde, want hij had tante nonneke geadviseerd 200 euro te betalen, voor al die uren hulp, al die benzine en het vele verstelwerk.. De jongste reed verdrietig naar huis. Daar stond tante nonneke al op het antwoordapparaat (sommige dingen gaan in onze familie snel). Of ze het gironummer van haar zusje mocht. Drie dagen later was er 180 euro overgemaakt, want 20 had ze er immers al contant afgerekend...
Goed nieuws
Zeer Edel Geachte Mevrouw Minister Verdonk
Hopenlijk herkend u mij nog Ali Yildiz van brief van 22 juni over inburgeringsbewijs waar ik nooit antwoord op mocht ontvangen en dat is jammer want nu weet ik nog niet hoeveel punten wij hebben voor inburgeringsbewijs. Mischien komt het omdat ik uw naam verkeert had geschreven en u bent vast heel druk met werken want ik zie u steeds op televisie. Ben u soms de vakantieminister van iedereen?? Bij ons in fabriek is ook iedereen een weg en doe ik al het werk met vakantiehulpen. Baas zegt; Ali jij bent mijn enige vaste waarde, maar aan eind van de maand zou ik wel beetje meer waarde mogen zijn.
Maar daar gaat het niet om. Deze week was goed nieuws voor u want er is onderzocht dat allochtoonse Turken en Marokkanen steeds minder aan geloof doen. Dus wij zijn nog meer ingeburgerd want ook nederlandse mensen gaan niet meer naar kerk. Bij ons in wijk is van katholieke kerk mooi meubelpaleis gemaakt met heel goedkope tafels en stoelen. Zou miischien ook iets voor u zijn als u eens in onze wijk komt. Nou ja, is een beetje dom van mij want minister koopt meubels natuurlijk bij dure zaken maar u bent welkom in onze wijk. Is heel gezellig met mensen uit allerlei land.
Maar daar gaat het niet om. In journaal zag ik dat u toch nog beetje boos bent over fanatieke allochtoonse mensen die veel geloven. U vind dat ze fundamentalistisch geloven en dat is gevaarlijk voor terreur. Misschien ben ik beetje brutaal maar sorrie dat ik zeg u bent niet gauw tevreden Mevrouw Minister Verdonk. Het gaat met kleine stapjes vooruit. Op Veluwe zijn toch ook nog nederlandse mensen die fundamentalistisch geloven en die wonen veel langer in Nederland. Kleine groepjes hou je altijd. Buurman Arie (u weet nog wel, die grappige) zegt altijd dat hij voor zingen de kerk uit gaat. Dat is maar goed ook want vorig jaar hadden wij straatfeest waar Arie karoke deed en hij kan echt niet zingen dus maar goed dat hij andere mensen daamee niet lastig valt.
Maar daar gaat het niet om. Ons familie is goed aangepast want wij gaan niet meer elke vrijdag naar moskee en wij vasten niet zo lang meer. Wij geloven alleen nog stilletjes in de woonkamer zonder dat buren ons horen. Nu wilde ik altublieft vragen of ons familie nog extra punten kan krijgen voor inburgeringsbewijs.
hoogachtend
Ali Yildiz
Henk Helmantel
Henk Helmantel. De naam zei me niks totdat er grote affiches in de stad verschenen met die naam er op. Hij is kunstschilder en exposeert in het Noordbrabants Museum in 's-Hertogenbosch. We zijn er afgelopen weekend binnen gelopen.
Ik mag graag een boom opzetten over literatuur of muziek, maar van beeldende kunst begrijp ik niks. De diepere gedachte achter abstracte kunst is aan mij niet besteed. Ik ben heel simpel: ik vind iets mooi of niet. De drang om me er in te verdiepen is mij vreemd. Dat kwam deze keer goed uit, want Henk Helmantel schildert stillevens, zoals de 17de eeuwse meesters dat deden. Veel mensen vinden het helemaal niks, veel te pretentieloos, te gemakkelijk en zonder inhoud of symboliek. Ik ken Henk Helmantel niet, maar ik las een een brochure dat hij ook geen enkele pretentie heeft. Zijn werk is een ode aan wat de schepping te bieden heeft. (Soms denk ik wel eens dat kunstenaars pas in de recensie lezen wat ze bedoeld hebben en dat ze zich daarop laten voorstaan als het hun welgevallig is)
En ik vond het zo mooi wat Henk Helmantel maakt, dat ik door ontroerd raakte. Het is een cliche, maar zijn vruchten zijn zo echt dat je geneigd bent ze vast te pakken en je moet oppassen dat je niet zijn kerkinterieurs binnen stapt. 't Was voor mij een openbaring dat dit soort meesters nog bestaat. Openbaring! is ook de naam van de tentoonstelling en die is nog tot en met 5 september te zien.
Namen (2)
Zaterdag Namendag. Met dank aan de mensen die na de eerste uit de reeks spontaan een paar nieuwe exemplaren voor mijn collectie aanboden.
Arts de heer, gyneacoloog
Arts de heer, hoofd beleggingen Olma dat geld belegt voor artsen
Asveld Hilde van, woordvoerster brandweer Zuidoost Brabant
Awater R.H.C.M, medewerker waterleidingmaatschappij Gelderland
Baars de heer, directeur Ouwehand Dierenpark
Baars de heer, voorzitter Dierenbescherming afdeling Rotterdam
Baarsjes, vishandel in Dronten
Baas de heer, burgemeester van Wieringen
Bach de heer, man die lezingen geeft over de Mattheuspassion (geen familie van)
Bakker de heer, bakker in Groet
Schellevis
De viskraam van firma De Beer op de Helmondse markt is een smeltkroes. Duits sprekende chinese restauranthouders, Turken, Marokkanen en Helmonders die allemaal in hun moerstaal het hoogste woord voeren.
Een man vraagt om filet de salmon.
"Hoeveel"? vraagt De Beer.
"Une poind".
"Mag het ietsje meer zijn"?, zegt de visverkoper automatisch.
Dat verstaat hij want die zin zit standaard in de cursus Nederlands die hij volgt. "Oui, oui," zegt hij
"Was kostet tseen kilo von dieze visch"?, vraagt een chinees.
"Vumfuntziepzig euro", roept De Beer. De chinees pingelt er vijf euro af.
Naast me vergaapt een oudere Helmonder zijn verstand aan de enorme sortering exotische vissen.
"'t Is toch skön dè al die..je mense hier wônen," zegt hij, “andurs zaate wij hiejer naw nog mi z’n alle ân de pietermannen en de schellevis. Gift meen ok mar zunneke vis." Hij wijst op een diepgevroren barracuda. De visverkoper knikt, terwijl hij twee briefjes van vijftig aanneemt van een chinese duitser.
"Je moet er wel mee uitkijken," zegt hij grinnekend tegen zijn autochtone klant.
"Da wittekik. Hà..nd op de portemonee mi die boitelaanders in de buurt", zegt de man.
"Nee, met die barracuda. Die is giftig en als je die niet goed klaarmaakt, dan kun je d'r goed ziek van worden," antwoordt De Beer.
De Helmonder herstelt zich zonder een spier te vertrekken. "Ja, en die..je loi witte precies hoe da moet. Doe main toch mar twee skollekes." En terwijl hij mij aankijkt: "Doalik in ‘t penneke, lekker menneke..."
Penitentie
Deze week heb ik een paar vervelende dingen meegemaakt met de Nederlandse Spoorwegen. Althans, vervelender dan de dingen die een dagelijkse treinreiziger gewoonlijk moet doorstaan. Nou heb ik me voorgenomen om dit/deze weblog nooit te gebruiken voor aanvallen op de NS. Dit bedrijf zet ze namelijk zo voor, dat inkoppen te gemakkelijk is. Zo wil ik niet winnen.
Omdat ik toch even met de gedachte heb gespeeld om te vertellen hoe ik ben geschoffeerd door een conducteur die waarschijnlijk met ruzie van huis was gegaan, heb ik mezelf een kleine penitentie opgelegd in de vorm van strafregels, opdat ik nooit meer in de verleiding kom mijn frustraties over de NS ook maar wereldkundig te WILLEN maken..
Ik mag nooit goedkoop scoren over de rug van de Nederlandse Spoorwegen
Ik mag nooit goedkoop scoren over de rug van de Nederlandse Spoorwegen
Ik mag nooit goedkoop scoren over de rug van de Nederlandse Spoorwegen
Ik mag nooit goedkoop scoren over de rug van de Nederlandse Spoorwegen
Ik mag nooit goedkoop scoren over de rug van de Nederlandse Spoorwegen
Ik mag nooit goedkoop scoren over de rug van de Nederlandse Spoorwegen
Ik mag nooit goedkoop scoren over de rug van de Nederlandse Spoorwegen
Ik mag nooit goedkoop scoren over de rug van de Nederlandse Spoorwegen
Ik mag nooit goedkoop scoren over de rug van de Nederlandse Spoorwegen
Ik mag nooit goedkoop scoren over de rug van de Nederlandse Spoorwegen
Koopwaar
Toen ik met deze/dit weblog begon wilde ik m’n eigen naam gebruiken in plaats van stroomopwaarts, maar dat bleek een illusie. De combinatie “jan” en “de vries” komt zo veel voor (net als jan jansen en jan de jong) dat die al lang is geclaimd. Niet voor niets roep ik wel eens dat ik en mijn naamgenoten de minst originele Nederlanders zijn. Deze week heb ik op een melig moment eens uitgezocht wie er dan achter "mijn" naam zitten. Dat was even schrikken. De combinatie van mijn naam en punt nl schakelt door naar een commerciele site van Tiscali. Dat geldt ook voor jandevries.net. Ik word commercieel misbruikt nondeju! En wie jandevries.com zoekt komt tot de schrikbarende conclusie dat die naam te koop is voor 650 dollar. Ordinaire handelswaar dus! En dan dat achterlijk lage bedrag! Ik had mezelf op meer waarde geschat! Maar ja, ’t zal wel de economische wet van vraag en aanbod zijn. Zoveel jannen de vries drukken natuurlijk de prijs.
Terreur
Dankzij mijn werk kan ik elke dag zes landelijke en vier regionale dagbladen lezen. En dan vallen je soms dingen op. Er is nu een 37-jarige Syrier opgepakt, die er van wordt verdacht dat hij tijdens de Vierdaagse militairen zou willen vermoorden. Daar duiken de media natuurlijk op en met z’n allen rukken we op naar de straat waar de man woont. Na alles wat ik er over gelezen heb, stel ik me de gang van zaken als volgt voor.
De Gelderlander, de regionale krant voor Ooy, was er het eerste bij en sprak met de vrouw van de verdachte. Die zegt dat er niks aan de hand is en dat haar man snel weer vrij komt.
Vervolgens strijkt het Algemeen Dagblad in het dorp neer. De verslaggever klampt snel een buurtbewoner aan die zegt dat de Syrier een teruggetrokken leven leidde, maar wel een aardige man is.
De verslaggeefster van de Volkskrant maakt er iets meer werk van en belt links en rechts aan. Ze ontdekt dat die Syrier best een aardige man was en zelfs geregeld zijn kinderen naar school brengt en dat die kinderen wel eens bij andere kinderen spelen. Dat is informatie waar je mee aan kunt komen op het hoofdbureau in Amsterdam.
Inmiddels beginnen de buurtjes zich achter de oren te krabben. Als er zoveel journalisten in de Irenestraat in Ooy komen dan moet er toch wel iets aan de hand zijn. En ze gaan nadenken, zo van: weet je nog toen en toen?
De Telegraafverslaggever kent z’n pappenheimers en gaat als laatste de straat in, als het vuurtje flink is opgepookt want in de krant van wakker Nederland lezen we dat de meeste buurtbewoners de Syrier achteraf toch een merkwaardig heerschap vinden. Volgens een buurman was hij bezig met stiekeme handeltjes. De meeste bewoners blijken verontrust, sterker nog ze zijn doodsbang, schrijft de Telegraaf. Ze willen snel duidelijkheid of buurman lid was van een terroristische cel of van Al Qaeda.
Rafael en Sylvie
ouderwets: namens de wederzijdse ouders
AMSTERDAM (ANP) - Ajacied Rafael van der Vaart (21) en TMF-presentatrice Sylvie Meis (26) gaan trouwen. Dat meldde het management van beide bekendheden dinsdag. Het huwelijk heeft volgend jaar juni plaats in Heemskerk, de geboorteplaats van Van der Vaart.
modern: namens de wederzijdse managers
Te laat
Ze besloten een paar jaar geleden uit elkaar te gaan, na 43 jaar huwelijk. Nou ja, huwelijk. Gewapende vrede was het. Ik ken ze goed, ze zijn allebei in de 70 en vonden dat ze de laatste fase van hun leven zonder strijd wilden doorbrengen. Een moedig besluit.
Hij woont in hun oude huis, net buiten het dorp, zij kreeg een bejaardenwoninkje in de kern. Ze hebben allebei hun bezigheden en komen elkaar af en toe tegen. Hoi, hoe is het? Goed en met jou? Ook goed. Tot ziens.
Hij doet vrijwilligerswerk voor de woningstichting. Deze zomer controleerde hij bij 140 bejaardenwoninkjes de telefoonaansluiting en hij had haar huis tot het laatst bewaard. 139 keer oefende hij een openingszin voor dat laatste adres.
Toen ze open deed zei hij: "Hallo, ik ben van de woningstichting en ik kom de telefoonaansluiting controleren." "Kunt u zich legitimeren?" vroeg ze.
Ze hadden in 43 jaar nog niet zo samen gelachen.
Helmond
M'n leven lang heb ik door Nederland gezworven, nu woon ik in m'n vijftiende huis. Meestal verkaste ik vanwege m'n werk of echtscheiding, de laatste twee keer vanwege het werk van mijn vrouw. Als je op zoveel plaatsen hebt gewoond dan hecht je je niet meer, dacht ik. Nu woon ik drie jaar in Den Bosch, daarvoor drie jaar in Helmond. En, geloof het of niet, aan Helmond had ik me gehecht. Een geweldige arbeidersstad met een mentaliteit van " niet lullen maar poetsen". Een stad die mooi is van lelijkheid. Hoe anders is Den Bosch. Een prachtige stad, alles bij de hand, maar bestuurlijk niet vooruit te branden en zelfgenoegzaam. Gelukkig woon ik in een arbeiderswijkje waar een beetje Helmondse mentaliteit heerst. De eerste twee jaar heb ik vaak overwogen terug te keren naar Helmond, maar ik ben niet alleen, dus ik heb me er manmoedig doorheen geslagen.
Afgelopen week had ik opeens een heel licht gevoel. Ik probeerde het te plaatsen, maar dat lukte niet meteen. Twee dagen later wist ik het: mijn heimwee naar Helmond was over. Die stad zal altijd een speciaal plaatsje in m'n hart houden, maar het knaagt niet meer. Ik ben onthecht.
kasteel van helmond
Namen (1)
Het woord verzamelwoede komt in mijn woordenboek niet voor. Natuurlijk heb ik in mijn jeugd sigarenbandjes, speldjes en sleutelhangers gespaard, maar fanatiek ben ik nooit geweest. Het enige dat ik bewaar (want dat is eigenlijk nog het beste woord) zijn namen van mensen die corresponderen met hun beroep of bezigheid. Ik weet niet meer wanneer of waarom ik er mee ben begonnen, maar inmiddels heb ik er zeshonderd. Ze staan in een word-documentje en ik doe er niks mee. Af en toe stuur ik er een paar op naar Hans Hoekstra die in het Parool de rubriek Nomen est Omen verzorgt en daar worden ze dan in vermeld. En nu stelde iemand voor om ze hier te plaatsen. En och waarom niet? Dus vanaf vandaag elke zaterdag tien namen uit mijn collectie. Het gaat wel een jaar duren voordat de bodem in zicht is!
Aalmoes Janine, bijstandsmoeder die in Assen levensmiddelen uitdeelde
aan lotgenoten
Aandewiel dhr., rijwielhandelaar in Amsterdam
Aardewerk dhr., taxateur serviezen
Akkerman Jeen, voormalig hoofdredacteur Agrarisch Dagblad
Allegro Jacob, pianist in Amsterdam
Alt Jenny, zangeres
Angst J., zwitserse specialist op het gebied van depressie en zelfmoordgedachten
Appelhof dhr., fruithandelaar in Dronten
Arend, A.v.d., directeur eerste dierencrematorium
Arts zuster, verpleegster
Fidel
Onze nieuwbakken poezen heten Fidel en Marcus. 't Zijn twee rooie rakkers en daarom hebben we ze vernoemd naar twee rooie rakkers uit de geschiedenis: Fidel Castro en Marcus Bakker. Niet dat we nou zoveel met die mannen hebben, maar we vonden het idee leuk.
Deze week zijn de katjes ingeent. De dierenarts opperde om ze over een aantal maanden te laten castreren. "Dan noemen we die ene Fidel Castro," zei hij breed lachend.
Waarom kom is daar nou zelf niet op en moet ik die grap laten aan een dierenarts die Vos heet?
Ramen
Een collega vertelde me over haar eerste ervaring met een computer. 't Was 20 jaar geleden. Ze zat in een snikheet kantoor en had net de eerste beginselen van het tiepen op een computer onder de knie. Er was toen nog geen airco dus ze had zes ramen tegen elkaar open gezet om het lekker te laten doorwaaien. Op een gegeven moment weigerde haar PC'tje dienst. Op het scherm verscheen de mededeling "close windows".
Inderdaad, wat jullie nu denken heeft ze gedaan. Alle zes!
Calabria
Tropea
Politievoorlichting
Politienieuws is belangrijk want politienieuws wordt gevreten. Er zijn journalisten die alles geloven wat de politie zegt. Maar kan dat ook? Deze week bleek een vrouw, die beweerde in een Franse trein slachtoffer geworden te zijn van een antisemitische aanval, alles uit haar duim gezogen te hebben. Ondertussen waren wel media en politiek in rep en roer. En deze week zei de politie dat oud-diplomaat Jan Boerland vermoedelijk was vermoord. Dat werd door de media overgenomen want een paar jaar geleden werd zijn vrouw vermoord en dan is zo'n verhaal extra curieus. Maar de politie heeft dat moeten herroepen want Boerland is naar alle waarschijnlijkheid een natuurlijke dood gestorven.
In het geval van de Franse vrouw vechten politiek en media over de vraag wie de hype heeft veroorzaakt. Maar begint het niet eerder? Ik probeer me voor te stellen hoe het is gegaan. Die vrouw meldt zich op het politiebureau. Wie weten er na de aangifte van en wie maakt dan bekend wat er is gebeurd? Uit ervaring weet ik dat de politie de berichten keurig uitgetypt een aan de pers mailt. Ik ken voorlichters die elk scheet melden. Bijvoorbeeld dat twee jongens op een schoolplein elkaar verrot hebben geslagen. Dat deden wij vroeger ook wel eens, maar daar las je nooit iets over. Ik heb wel eens gevraagd waarom ze dat soort dingetjes de wereld in gooien. "Omdat de krant dat graag wil", was het antwoord van de voorlichtingsdiender.
Ik vraag me ook wel eens af of ze op het politiebureau ooit een schifting maken. Journalisten wordt wel eens verweten dat ze rellerig, maar begint het niet al een stap eerder?
Nou ja, laat ik niet zeuren, want zolang die voorlichters in ons kamp zitten zijn we spekkoper.
Verwarring in Hilversum
Mijn vrouw heeft afgelopen zondag op Radio 4 Klassiek de Dag van de Stem gepresenteerd. En zoals haar voormalig zangdocent aan het Utrechts Conservatorium zei: je hebt een uitgesproken manier van presenteren, dus je zult uitgesproken reacties uitlokken.
De meeste waren positief, maar er was er EEN bij van een nieuwslezer, presentator van een landelijke omroep. Hij had geen inhoudelijke kritiek maar had zich gestoord aan het accent van mijn vrouw. Ze is een Brabantse, dus dat hoor je. Hij vond dat ze geen behoorlijk ABN sprak. Hij vond zelfs dat Brabants, Zeeuws en andere erge accenten niet op Radio 4 te horen mogen zijn. Er moet ABN worden gesproken, schreef hij. En daarbij zal hij zichzelf wel de maat der dingen vinden.
Hij maakt een klassieke Hilversumse denkfout. ABN wil zeggen dat je correct Nederlands praat. En neem van mij aan dat de meeste Brabanders dat doen. Ze praten wel met een tongval, de zachte G. Veel Hilversummers verwarren die tongval met een dialect en da's heel wat anders, want als bijvoorbeeld Zeeuwen, Brabanders, Hagenezen, Amsterdammers Limburgers, Tukkers of Groningers echt plat dialect spreken zouden die Hilversummers het niet eens kunnen verstaan.
In Nederland wonen 16 miljoen mensen. Ik schat dat viervijfde met een tongval praat, dat wil zeggen dat je ze goed kunt verstaan, maar dat je wel kunt horen waar ze vandaan komen (hoewel: als Hilversummers proberen Brabants na te bootsen is het meestel Midden-Limburgs, dus die horen het niet). Er is EEN klein dorpje in Nederland dat dapper stand houdt met een eigengemaakt taaltje waaruit de R is geschrapt. De onvolprezen voormalig columnist Ruud Groen van het Eindhoven Dagblad heeft daar ooit een ongeevenaard stuk over geschreven. Zijn conclusie: die kindejen vooj kindejen koortjes waren uitstekende Hilversumse gootsteenontstoppertjes.
Wij, die vlekkeloos ABN spreken met een accent, zijn dus een hele grote meerderheid. Onze regionale radiozenders hebben samen veel grotere marktaandelen dan die zenders uit dat dorpje in het Gooi. Maar ja, zij hebben een landelijke concessie, dus zijn zij de maat der dingen.
Boerengolf
Mits de jaarlijkse giftige slang deze zomer in zijn terrarium blijft, is het boerengolf wat mij betreft de journalistieke komkommer van 2004. Deze sport wordt al jaren bedreven, maar nu er in oktober een nationaal kampioenschap boerengolf wordt gehouden duiken alle media er op, ’t is zomer.
De dierenbescherming heeft bedenkingen tegen de sport want er zou een koe geraakt kunnen worden. Ik hou van koeien, dus ik snap die dierenbeschermers wel. Als ze een beetje doorpakken met hun kritiek dan kunnen ze er zeker van zijn dat ze de komende tijd veel airplay krijgen, ’t is zomer dus wordt zo'n onderwerp uitgemolken.
Ik ga niet uitleggen wat boerengolf is, want elk zichzelf respecterend medium heeft er al aandacht aan besteed ’t Feit dat boeren in moeilijke tijden zo inventief zijn dat ze toch nog een zakcentje verdienen verbaast me niks, dat zijn ze al jaren.
Ik moest denken aan een voorvalletje, eind jaren zeventig. De boeren klaagden. Net als honderd jaar daarvoor en honderd jaar daarna. We zaten met een paar journalisten in ons stamkroegje in het kleinste dorp van onze Veluwse gemeente. Vroeger zaten we aan de bar, maar sinds de opkomst van het toerisme waren de barkrukken vrijdagsmiddags al vroeg bezet door Amsterdammers en Rotterdammers. Het woord randstedelingen was toen nog niet uitgevonden. Die meldden zich op de laatste werkdag van de week massaal ziek, lieten moeders de wagen inpakken en verruilden driehoogachter voor een weekendje Veluwe. Zondags verstoorden zijn de dag des Heren als ze in een langgerekte file, luid toeterend, breed lachend, het dorp verlieten. Een geschokte groep kerkgangers achterlatend.
Wij zaten tegenwoordig aan een tafeltje met perzisch kleedje, plastic bloemen en asbak met een historische auto er in gekleid. Die verdrijving was nog niet zo erg, maar wel dat die gasten zo neerbuigend deden over de boeren in ons dorp, bij wie ze toch zo gastvrij werden ontvangen. Boeren waren volgens hen vooral stom. Te stom voor dit en te stom voor dat. In ieder geval te stom om een droge boterham te verdienen, want ze klaagden maar en ze klaagden maar.
EEN van mijn collega's werd het zat. Hij stond op en liep richting bar. Wij keken hem bewonderend na. "Zo stom zijn die boeren hier anders niet," hoorden we hem zeggen. De vakantievierders keken hem aan. "Nee," bevestigde hij zichzelf, "want vroeger hielden ze kippen. Een toen dat niks meer opleverde hebben ze de hokken leeggehaald, ontsmet en nu houden ze daar Amsterdammers en Rotterdammers in want dat levert meer op..."
We hebben democratisch besloten dat hij de volgende dag het hoofdartikel mocht schrijven.
Passie
Ik heb verschillende passies. Een AH bonus-passie, een Air Mailes-passie, een Esso-passie, een Gamma-passie, niet dat ik handig ben, maar zo'n passie wel. Tot grote hilariteit van mijn vrouw, die geen andere passie heeft dan de klassieke muziek. Een tijdje geleden was ik bij de plaatselijke parfumerie, Douglas. Voor een dure eau de toilette, nog zo’n passie. De dame achter de toonbank vroeg of ik een Douglas-pas wilde. Ik twijfelde. Een vent met een pasje van de parfumerie? Ik keek haar aan: donker haar, bruine ogen, hoge jukbeenderen, brede mond. Ik nam een Douglaspasje. Er waren verder toch geen getuigen in de winkel. Het voordeel van onregelmatig werk is dat je boodschappen kunt doen op tijden dat het uitgestorven is.
Thuis liet ik mijn Douglaspasje zien. Ik vertelde enthousiast dat ik voor de somma van een paar euro per jaar tien procent korting zou krijgen op elk luchtje.. Een meewarige blik was mijn deel. “Laat me raden,” zei m’n vrouw “het meisje had donker haar en bruine ogen….” Onlangs deden we samen boodschappen.
Zaterdagmiddag, de winkel stond vol. Terwijl de juffrouw het bedrag aansloeg keek ik quasi onverschillig rond. Zou ik het durven? Ik durfde niet en begon het volle pond op de toonbank uit te tellen. "Jij hebt toch een Douglas-pasje", zei mijn vriendin. Ze heeft een luide stem. Ik voelde twintig paar ogen in mijn rug. "Dat is waar ook...", zei ik zo verstrooid mogelijk, veinsend dat ik een geleerde man was die niet maalt om zo iets onbenulligs.
Voortaan schaf ik mijn geuren weer aan in eenzaamheid, op een doordeweekse dag en alleen als stortregent.
Logstraat
Collega-logger Downer (mag ik iemand wel een collega noemen terwijl ik zelf nog maar zo kort bezig ben? Nou, niet zo vals bescheiden, doorgaan met die zin...) bouwt aan een Logstraat. De huisnummers horen bij logs. Een origineel initiatief!
Mijn log staat onder 10-12. Dat is niet omdat ik voor de dubbele punten ga, maar dat heeft een achtergrond. Wij wonen in een voormalig winkel/woonhuis. De winkel had vroeger nummer 10, het woonhuis, dat er pas tachtig jaar later bovenop werd gebouwd, kreeg nummer 12. (Onze buren hebben hetzelfde, maar dan met 14-16.) Sinds jaren is het EEN woonhuis en toen we het kochten hielden we voor het gemak nummer 10 aan en zo stond het ook op alle adreswijzigingen. Maar toen wij ons op nummer 10 inschreven bij de balie van het bevolkingsregister werden we in een kamertje apart genomen. We gingen namelijk op een adres wonen dat niet als woning bestond. We dachten slim te zijn en zeiden: nou, dan maak je er toch 12 van. Dat kon ook niet, want daar bleken volgens het register zes andere mensen te wonen. Namelijk het gezin waarvan wij het huis gekocht hadden en de bewoners daarvoor, die zich allemaal nooit hadden uitgeschreven.
Om een lang verhaal kort te maken: we moesten twee huisnummers voor dat ene pand gebruiken. Onze woonkeuken en werkkamer zijn nu op nummer 12. Op nummer 12 heeft ook mijn zoon zijn kamers. Wij kijken televisie op 10, waar ook onze zithoek staat en waar onze slaapkamer is. Onze badkamer is op 12. En het terras bereik je via 12, maar is op het dak van 10.
De erwt
Heimelijk is de afgelopen jaren de erwt mijn leven binnen geslopen. Dat begon toen ik drie jaar geleden naar 's-Hertogenbosch verhuisde. Daar is de Erwtenman een begrip. Het is een beeld op de Sint Jan kathedraal en er hoort de volgende beschrijving bij: Het is een afbeelding van handwerksman, die een pot erwten omver schopt. Het verhaal zegt dat hij ontevreden was over het middagmaal dat zijn vrouw hem had meegegeven. Hij zou gezegd hebben: ,,Is dat eten voor een man, die vier groet duiten (centen) verdienen kan". (Het Brabants Dagblad heeft een binnenstadskroniekje dat wordt geschreven door De Erwtenman.)
Een jaar geleden las ik in de Volkskrant een recept met verse erwten. Dat werd EEN van mijn beste culinaire ervaringen.
Twee maanden geleden waren we op huwelijksreis in Calabria. We logeerden op boerderijen en aten 's avonds wat de weldadige pot schafte. Aan het eind van de eerste maaltijd zette de gastvrouw een mand erwten op tafel. We wachtten af op wat komen zou. Onze gastvrouw, haar man en haar zoon begonnen vrolijk keuvelend de erwten te doppen en de vruchten rauw te eten. 's Lands wijs 's lands eer en wij dopten vrolijk mee. En die erwten waren toch lekker, veel zoeter dan ik dacht. Het werd een social event waar ik nog met veel plezier aan terug denk.
En gisteren hoorde ik opeens iemand het verhaal van het potje erwten vertellen. Dat schijnt een oude wijsheid te zijn en die gaat zo: als je pas een relatie hebt en je doet elke keer als je de liefde bedrijft een erwt in een potje, dan is het potje na 5 jaar vol. Als je vanaf dat moment elke keer als je de liefde bedrijft een erwt uit het potje haalt dan heb je niet genoeg tijd van leven om de bodem te bereiken.
Kortom: de erwt.
Shrek 2
We zijn gisteren naar Shrek 2 geweest. Het eerste deel is een van de weinige films die ik twee keer heb gezien en waarvan ik ook twee keer heb genoten. Een literair boek wil ik nog wel eens herlezen, maar een film twee keer zien vind ik niet spannend. Behalve dan Shrek 1, vandaar dat mijn verwachtingen voor Shrek 2 hoog gespannen waren. Vooropgesteld: ook de tweede is een leuke film, maar het verrassende van de eerste is er af. Fiona gaat Shrek voorstellen aan haar koninklijke ouders en dan blijkt er nog een huwelijkskandidaat op de kust, die de warme steun van vader heeft. Dat leidt tot gekke avonturen met een hoofdrol voor Eddy Murphy, de stem achter de ezel. (Of zoals de recensie van mijn vrouw luidde: ik zal nooit meer naar Eddy Murphy kunnen kijken zonder aan een ezel te denken). De film kent heel veel verwijzingen naar sprookjes, dat is goed te volgen. Verder wemelt de film van parodieen op andere films en om dat goed te kunnen waarderen moet je wel een behoorlijke filmkennis hebben. Het was de moeite waard, maar de makers zullen voor het derde deel heel diep moeten graven in de krochten van hun originaliteit om mij nog een keer te kunnen verrassen.
Nico
Mijn geloof in de mensheid heeft een enorme douw gekregen. Het blazoen van mijn televisieheld Nico is besmet. Hoeveel tips heeft de nationale klussenman van "Eigen huis en tuin" mij niet aan de hand gedaan? Welke prachtige dingen die ik in ons huis heb gemaakt dragen niet de sporen van Nico's inspiratie? Hoeveel tranen heb ik gestort toen ik hoorde dat de man van de gouwe handjes door RTL aan de kant was gezet omdat hij de jonge kijkers niet kon boeien? Hoe blij was is ik toen ik hoorde dat ik zijn aanwijzigingen via SBS6 kon blijven volgen. En hoe hard kwam de klap bij mij aan toen Nico daar de deur werd gewezen omdat hij niet alleen gouwe maar ook losse handjes heeft? Nico blijkt niet van de vrouwtjes af te kunnen blijven. Hij was voor mij cult. Met het acteertalent van een sprekende reclamezuil hielden hij, Rob en Myrna mij tenminste nog een uur aan de buis. Maar opeens krijgt klussen een heel andere lading.
Caravan
Bij wijze van uitzondering ben ik gisteren met de auto naar m’n werk gegaan. Op de A2 reed een langgerekte stroom caravans. Randstedelingen die via Brabant op weg waren naar zuidelijke landen in de hoop dat het daar wel droog is. Dat herinnerde me er aan dat ik nog steeds een afspraak moet maken met een notaris. Een vreemde kronkel? Nee hoor. Mijn vrouw en ik hebben namelijk een poosje geleden besloten notarieel te laten vastleggen dat we opgenomen moeten worden in het Pieter Baan Centrum als we beginnen over de aanschaf van een caravan.
Rare namen
We wachten op de trein, waarover een overduidelijk articulerende dame zojuist heeft meegedeeld dat die tien minuutjes later komt. .
Een oma en een kleindochter van een jaar of acht naast me op het bankje beginnen meteen van alles te bedenken om de schier onoverbrugbare extra wachttijd te doden. Het meisje stelt voor om jongens- en meisjesnamen te noemen, te beginnen met de A. Oma moet dan een naam noemen die begint met dezelfde letter.
"Ik begin," roept de bedenkster van het spelletje. Die denkt even na en zegt dan: Aimee.
"Dat is met een E," zegt Oma, dat heeft ze duidelijk gehoord.
"Nee hoor," zegt het meisje, "met een A. Mijn beste vriendinnetje heet zo".
Het is de beurt aan oma. Die pareert de opening van haar kleindochter met: Annie.
De kleine heeft even kunnen nadenken en zegt dan: Beau.
Oma kijkt haar vragend aan en zegt: dat is dan zeker je beste vriendje.
"Nee, Oma," zegt het wicht, "dat is de naam van een MEISJE uit mijn klas".
"O. Ik weet wel een jongensnaam met een B: Berend. Dat was een jongetje uit mijn mijn klas. Maar dat was vroeger. Jij bent weer," zegt Oma.
Het meisje denkt na. "Ik weet niks met een C, dus doen we de D,"zegt ze. "Do".
"Ik weet er wel EEN met een C zegt oma: Cor. Net als opa".
"Ik stop er mee," zegt het meisje, "jij noemt allemaal van die rare namen".
Straattaal
Taal is deze week een hot item in de media. Taalkundige en schrijver Wim Daniels uit Eindhoven heeft een nieuw boekje geschreven over straattaal: de taal die jongeren op straat onder elkaar gebruiken en waarmee ze bij opa en oma niet hoeven aankomen. Zijn conclusie is dat de jeugd van tegenwoordig de taal helemaal niet verwaarloost, maar daar juist iets aan toevoegt. Da’s goed nieuws. HET woord van dit moment is lauw, dat zoveel betekent als goed of mooi. Tof is helemaal uit. ’t Is maar dat u het weet.
Ook het taalgebruik van hiphoppers beheerst de kolommen. In hun rapsongs hebben ze de woede op hun hals gehaald van VVD-Tweede Kamerlid Hirsi Ali en de IND. Het Kamerlid is in een song bedreigd en de mensen van de IND zijn uitgemaakt voor kampbeulen. En dat pikken zij niet. Gezongen teksten hebben in mijn beleving een andere lading dan bijvoorbeeld geschreeuwde of gedrukte woorden, maar ze blijven wel gebonden aan de grenzen van fatsoen. Jammer dat die rappers dat niet helemaal begrepen hebben, want ze hebben blijkbaar een machtig wapen in handen dat ze beter moeten gebruiken.
Dit alles overdenkend kwamen allerlei woorden uit het verleden boven die voor mij nog steeds dansen. Toegegeven: je hoort ze niet op straat
Lokende ogen
Duffelse jekker
Wuivende halmen
Dampende paardeb
Blozende konen
Rinse appelstroop
Gepolitoerde meubelen
Fidel en Marcus
Gisteren kwamen onze katten. Twee dagen eerder dan gepland, dus dat was even improviseren. En of de duvel er mee speelt, gisteren zag ik op het ANP een bericht dat mensen vaker voor een hond dan een kat een ziektekosten- en ongevallenverzekering afsluiten. Ik heb de kwestie aan mijn vrouw voorgelegd. Die vindt een ziektekostenverzekering onzin.
Maar een ongevallenverzekering dan? Stel je voor dat die katten in de buurt op pad gaan, binnen klimmen bij iemand en daar een brandende kaars omstoten waarna er een heel complex in brand vliegt als gevolg waarvan er vier gewonden vallen en dat een ziekenauto tegen een bus rijdt die kantelt en er twintig gewonden vallen en die bus raakt ook nog een oud vrouwtje en haar hondje, dat op de vlucht slaat, de straat over rent als gevolg waarvan er een busje met gehandicapten tegen een taxi rijdt, met daarin vier mensen.
Weet je wat ze zei: “Je bent een tobbertje…”
O, ja? En dit dan 
Kat oorzaak aanrijding
OISTERWIJK: De politie is vannacht behulpzaam geweest bij een aanrijding op de Vloeiweg. Een 18 jarige automobilist uit Oisterwijk was daar tegen een boom gereden na een uitwijkmanoeuvre voor een overstekende kat. Hij kwam er zonder verwondingen af.
Hond molesteert bomen in Baarn
BAARN (ANP) - De politie in Baarn verdenkt een nog onbekende hond van de vernieling van ruim twintig bomen. De witte hond, vermoedelijk een Staffordshire Bull Terrier, knaagde in mei en juni de schors van zeker 21 bomen. De schade aan een deel daarvan is dusdanig groot dat vervanging nodig is, aldus de politie woensdag. De schade bedraagt volgens de politie 10.000 tot 15.000 euro.
Stroomstoring treft Veldhoven en Eindhoven (4)
EINDHOVEN (ANP) - Een stroomstoring heeft woensdagmiddag zeker 14.000 huishoudens in Veldhoven getroffen. In Eindhoven zaten volgens de gemeente 25.000 huishoudens zonder elektriciteit. Volgens een woordvoerder van energiemaatschappij Essent is de kortsluiting veroorzaakt door een kat die zich in het hoofdvoedingsstation van Eindhoven-West bevond
De linkse rakkers Fidel (Castro) en Marcus (Bakker)
Dexia
Dexia heeft de mensen die bij haar een aandelenlease aan gingen niet misleid. De bank hoeft van de rechter 92..000 clienten niet hun verlies te vergoeden. Een paar jaar geleden sloot ik zelf een soortgelijke constructie af in de hoop dat ik aan het eind van de rit een leuk reisje zou kunnen maken. U begrijpt het, na vijf jaar restte mij een geheel zelfverzorgde voetreis naar Rome. Maar ik had het wel zo geregeld dat het verlies niet op mijn conto kwam. Het enige verlies dat ik heb geleden is dat ik vijf jaar lang elke maand 65 euro in een bodemloze put heb gegooid. Maar dat was het risico dat ik met m’n volle verstand heb genomen en dan zeur ik daar niet over. Het leuke is dat ik nu elke maand 65 euro over houd.
’t Nieuws hoorde ik vanmorgen op Radio 1. Een verslaggever vertelde vanuit de rechtszaal het verhaal. De zaak bleek aangespannen te zijn door 92.000 mensen waarvan er twee handjes vol in de zaal waren. “Ooohhhh,” zei de presentatrice duidelijk teleurgesteld over dat aantal aanwezigen, “dus het was helemaal niet spectaculair”.
Wat zou zij ”spectaculair” vinden?
Maar de verslaggever gaf haar nog wat hoop. Hij vertelde dat er later nog een rechtszaak komt naar aanleiding van de zogenoemde eega-lease. “Dan wordt het misschien wel leuk,” zei hij.
Wat zou hij “leuk” vinden?
Kortom de uitspraak van de rechter heeft 92.002 mensen teleurgesteld.
Zwerven
In elk dorp had je vroeger de dorpsgek, die altijd een man was. Een goedaardige lobbes die in het ergste geval werd uitgejoeld door de dorpsjeugd. Waarom hij anders was bleef voor ons kinderen altijd een mysterie, je vroeg het je ook niet echt af. Erger dan de dorpsgek kenden we niet, want wie erger was werd liefdevol verpleegd in een bosrijke omgeving, ver weg van ons dorp.
Pas toen ik dertig jaar geleden voor het eerst in Parijs kwam zag ik dat er ook plaatsen zijn waar die zwaar verwaarloosde mensen gewoon op straat liepen. Clochards heetten ze. Ik ben nu vaak in Parijs geweest, maar het beeld van de eerste clochards, die vochten om een fles wijn, heeft meer indruk gemaakt dan de Mona Lisa.
De laatste jaren hoefde ik voor dat beeld niet meer naar Parijs, sterker nog, ik hoefde er mijn provinciehoofdstadje niet meer voor uit. En wat toen een curiositeit was, is nu EEN van de toppers uit mijn ergernissen top tien. Totaal verloederde mensen, die zonder dat iemand naar ze om kijkt zichzelf en anderen in de weg lopen.
In het NOS-Journaal zag ik dat ons kabinet ook door heeft dat het zo niet langer kan. Gemeenten mogen de meest hopeloze mensen gedwongen laten opnemen. Persoonlijk vond ik dat heel goed nieuws, ware het niet dat die instellingen waar deze mensen liefdevol verpleegd kunnen worden door hetzelfde kabinet wegbezuinigd zijn. Het wachten is nu op de krantenberichten waarin staat dat gemeenten met hun zwervers tevergeefs van instelling naar instelling zwerven.
Liefde met een grote L
In de trein hoorde ik ze eerder dan ik ze zag: een man en een vrouw, hun stemmen aangetast door de rook en de drank, hun geest aangetast door een stoornis. Ze strompelden mijn coupeetje binnen, walmend van de dranklucht. Ik schatte ze zestig, maar misschien waren ze jonger en getekend door een zwaar leven. Hij met een enorme buil chips in z’n hand. Hun koppen waren verweerd, hun kleren vies.
Ze kwamen mijn kant op, ik dook achter m’n krant om vanuit die positie vol afgrijzen naar het stel te kunnen loeren. Ze gingen op de bank naast mij zitten, maar gelukkig wel aan de andere kant van het gangpad. Zijn kaken maalden chips alsof z’n leven er van af hing en er viel meer op de bank dan hij in z’n mond kon proppen. “Houde gij eigenlijks wel van mij”, raspte zij keihard door de coupe. “Van jouw wel”, was zijn antwoord, chips vloog in het rond.
Ik vroeg me af wanneer ik voor het laatst mijn vrouw in het openbaar zo nadrukkelijk de liefde had verklaard….
Vaders van Nu
Er is een nieuw blad op de markt: Vaders van Nu. Het is een eenmalige uitgave van Ouders van Nu. Vader heeft zich, zeg maar, afgescheiden. Toevallig viel het op mijn bureau. Nou ben ik al bijna 24 jaar vader dus ik zou het niet opengeslagen hebben als op de cover niet "marketingtechnisch" heel handig twee verhalen stonden aangekondigd: Kamasutra voor zwangere stellen en de prangende vraag “Doen jullie het nog wel eens”. Dan wil je toch weten waar zo’n blad over gaat.
En inderdaad de Kamasutra en het antwoord op die prangende vraag nemen een groot deel van het overigens dunne blaadje in beslag. En natuurlijk een fors verhaal over gezinsauto’s, want vaders horen in grote auto’s te rijden. (Bij deze mijn oprechte verontschuldigingen aan mijn twee boomlange zonen die ik meermalen achter in een Ford Ka heb gestopt.). En het blad heeft verhalen over veranderingen in je leven als er kinderen komen en het onvermijdelijke verhaal met vier mannen die bij de bevalling waren. Kortom: heel voorspelbaar.
Interessant werd het pas toen een zwangere collega het blad uit het rek pakte en staand aan mijn bureau de Kamasutraplaatjes van commentaar ging voorzien. Over mijn hoofd heen liet ze de betreffende pagina’s aan een vrouwelijke collega tegenover mij zien met de opmerking dat die standjes niet te doen zijn.
Waar zijn de tijden dat vaders op kantoor rustig konden werken…?
Calabria
capo vaticano
Tour de France
De moeder aller wielerwedstrijden is begonnen. Ik heb er niets mee. Vroeger, toen ik nog boven de rivieren woonde was dat niet zo erg, want de Tour leefde daar niet zo erg dat ik er voortdurend mee geconfronteerd werd. Maar in Brabant is het een evenement van grote importantie. Op de redactie zijn alle TV's afgestemd op de Tour de France, bij voorkeur op d'n Belg want daar schijnen de enige echte tourverslaggevers te werken.
Ik heb me lang afgevraagd waarom ik niet van wielrennen hou? Ik heb in mijn jeugdjaren heel veel wielerwedstrijden moeten bezoeken. Ik heb namelijk een neef, Max, die vroeger een verdienstelijk wielrenner was. Sinds een jaar of twintig ben ik hem uit het oog verloren, maar de laatste keer dat ik over hem hoorde was hij coach van de nationale militaire veldrijdersploeg. Voorwaar!
Zondag na zondag moest ik met zijn vader en mijn vader mee naar de rondjes om de kerk. Wat me daarvan het meest is bijgebleven is de stank van een of ander goedje waarmee de wielrenners hun benen insmeerden (ik was als het neefje van altijd back stage natuurlijk). Ook herinner ik me het eindeloze wachten tot de wielrenners een keer voorbij kwamen. Het ging zo snel en ik was zo weinig geinteresseerd dat ik nooit op tijd zag welke positie mijn neef in nam.
Ooit heb ik zelf een keer meegedaan aan een dikkebandenrace, voorafgaand aan een wielerkoers. Ik beschouwde het als een fietstochtje, werd voorlaatste en won een pot knakworst, nota bene beschikbaar gesteld door de vader van Max voor de laatste twee binnenkomers. Misschien is het wel frustratie over die verloren wedstrijd dat ik niks om de Tour de France geef. Hoe dan ook, de komende weken ben ik in Brabant een minderheid.
Parfum
Ik heb een voorliefde voor dure eau de toilettes. Behalve boeken en lekker eten is dat EEN van de geneugten des levens die ik mijzelf toesta. Een bijkomend voordeel is dat vrouwen nog wel eens een compliment willen maken als ze langs me lopen. En elk compliment is er EEN; er zijn wel mooiere beesten die het van hun lokgeur moeten hebben.
Elke zaterdag ga ik naar de markt, op de fiets, dus flink gesprenkeld om fris te blijven. Na een paar straten voelde ik dat er iemand aan mij wiel kleefde. Honderd meter, tweehonderd meter. Vanuit mijn ooghoek zag ik opeens in rap tempo een voorwiel, een stuur met zwaar beringde handen en het begin van een enorme bortspartij verschijnen. Het tafereeltje ontrolde zich tot een complete fiets, roze slippers, witte kuiten, blauwe aderen, legging, veel te klein groen hemdje, hartje op de bovenarm getatoeerd, verlopen kop en geblondeerde haren. Bossche vrouw op fiets. Het creatuur glimlachte uitdagend naar me en zei: "Man, wa ruikte gij lekker, ik ben expres achter oe blijven rijen".
Op dat moment waren we aangekomen op het punt waar we linksaf moesten slaan naar de markt. In een reflex ging ik rechtsaf naar de dichtsbijzijnde supermarkt.
NASA
Elke journalist kent ze: mensen die je een fantastisch verhaal vertellen waar bij naspeuring niets van blijkt te kloppen. Je hebt daarin verschillende categorieen. Zij die jou willen misbruiken en zij die volslagen weird zijn.
Vanmorgen op mijn antwoordapparaat bij de omroep:
Ja, hier met ......... Ik heb iets ontdekt.
De aarde heeft een noordpool en een zuidpool
Dat is voor de aantrekkingskracht
Daarom draait de maan om de aarde want die heeft ook een noordpool en een zuidpool
Nou heb ik ik ontdekt dat andere planeten ook vlak bij mekaar draaien
Dus die moeten ook een noordpool en een zuidpool hebben
Ik weet niet of ze dat bij de Nasa weten
Kunt u mij er even over terugbellen
Jonge gasjes (2)
Het gaat nu razend snel. Eerst was Dick Advocaat de Kop van Jut, toen keerde het volk zich tegen Jan Mulder, heel even dreigde Balkenende die rol over te nemen omdat zichzelf links intellectueel noemend Nederland zijn brief aan Mulder ongepaste inmenging vond. Maar uiteindelijk is Journaal-hoofdredacteur Hans Laroes de klos. Zijn redactie schijnt de woorden van Jan Mulder verhaspeld te hebben.
Toen onze generatie in de jaren zeventig aan het vak van journalist begon, waren we hemelbestormers, vonden we. We zouden de wereld verbeteren, dachten we. Maar de nieuwe generatie, zo overdacht ik vanmorgen op de fiets, papegaait elkaar na. Ze zijn niet meer geengageerd, ze zijn rellerig, spelen op de man, hitsen op. De trappers gingen steeds driftiger rond Volksmenners zijn het!. Eén gekke mediahype en een heel volk gaat als een school vissen van links naar rechts. Dampend ging ik over het fietspad.
In deze gemoedstoestand begon ik aan mijn werkdag. Bij de omroep zag ik op intranet een opvallend bericht. Eén van de jonge huppelmeiden van TV volgt al een tijdje een asielzoekersgezin dat ons land uit moet. ’t Zijn mooie items over mensen die niet wachten op wat komen gaat maar zelf hun terugreis aan het regelen zijn. En die mensen dreigen nu naast de oprotpremie van 8000 euro te grijpen. Mijn jonge collega is nu een inzameling begonnen. Ik hoor de azijnpissers al krijsen dat een journalist afstand moet bewaren, zich niet zo moet identificeren met slachtoffers. Maar mijn humeur knapte er van op want ik had weer twee dingen geleerd: die jonge gasjes hebben nog wel engagement en ik ben geen azijnpisser
Calabria
capo vaticano
