Respect
Wat mij betreft gaan de punten vandaag naar Balkenende. Hij schreef vandaag een briljante brief aan Jan Mulder, die met zijn niet begrepen ironie de rol van Kop van Jut heeft overgenomen van Dick (de held) Advocaat. JP is niet mijn favoriet, maar toch geef ik hem twee punten en als hij zo door gaat komt hij voor het eind van zijn regeerperiode nog wel op nul. De brief ging over respect, normen en waarden. Begrippen waar de laatste jaren flink de sleet op gekomen is. Af en toe hoor ik nog wel eens jongeren het woord respect in de mond nemen, maar dat is volgens mij een ander begrip dan wij vroeger hanteerden. Maar wij hadden in ons dorp dan ook pliesie Knol.
Pliesie Knol was hooguit 1 meter 72, de toen geldende minimumlengte om politieman te kunnen worden, vrouwen werden toen nog geen pliesie. Pliesie Knol was de schoonzoon van onze buurvrouw, vrouw Verosmalen, die, toen ik kon lezen, mevrouw Van Rosmalen bleek te heten. Eenmaal per week kwam hij bij zijn schoonmoeder op bezoek, steevast op zondagmiddag met zijn vrouw Toos, in burger en op de fiets, want een auto had hij niet en het leven speelde zich af op vijf vierkante kilometer.
Maar soms kwam hij onverwacht op een doordeweekse dag. Wij hebben nooit begrepen waarom, maar die bezoekjes veroorzaakten altijd opwinding, want dan kwam pliesie Knol met een blauwe arrestantenwagen, die hij pal voor de deur van vrouw Verosmalen parkeerde en dus ook voor onze deur. Die wagen viel op, want hij was de enige in de straat.
Wij zagen ‘m al van verre aankomen en maakten dat we weg kwamen want pliesie Knol was een legende. We kenden allemaal het verhaal dat deze kleine tengere man in z’n eentje een heel cafe had schoongeveegd toen daar een massale dronkemansvechtpartij was uitgebroken. We hielden ons schuil totdat hij bij zijn schoonmoeder naar binnen was gegaan.
Als hij na vijf minuten nog niet terug was, kropen de meest heldhaftigen van ons uit de struiken. Soms werd een van ons overmoedig, die rende dan naar de boevenwagen, klom op de treeplank en wierp een razendsnelle blik naar binnen. Dankzij deze snelle acties wisten wij, de achterblijvers die hun heldenrol speelden door op de uitkijk te staan, dat de gummiknuppel waarmee pliesie Knol het cafeopstootje had bedwongen, op de passagiersstoel lag.
Pas als het politiebusje de hoek om was durfden we weer op straat te voetballen. We hadden respect en ontzag voor die kleine man in z’n uniform. En we voelden ons veilig zolang vrouw Verosmalen in onze straat woonde. We waren ook bang hoewel pliesie Knol nooit EEN dreigement heeft geuit.
Ik denk nog wel eens aan hem terug als ik iemand zie die achteloos rommel op straat gooit. Dat deden wij niet, want elk moment kon pliesie Knol met zijn blauwe wagentje om de hoek komen.
Mopar
Als journalist ben je van nature al attent op wat er in je omgeving gebeurt, want alles kan nieuws zijn. Sinds ik dit weblog heb zie ik opeens in de meest onbenullige dingen een verhaal. Gisteren fietste ik van mijn werk naar het station. Onderweg kwam ik een voor mij vreemd model auto tegen. Een enorme lange bestelbus, knaloranje (dat was toeval denk ik) en op de zijkant stond Mopar Boys geschreven. En dan word ik nieuwsgierig en dan wil ik weten wie de Mopar Boys zijn. Ik ben er uit. Mopar is een onderdeel van het DaimlerChrysler concern en ontwikkelt de originele onderdelen en accessoires voor alle Chrysler modellen. Er is zelfs een Mopar Club in Nederland die een eigen website heeft. Wat ik met die informatie moet? Niks! Wat heb ik er van geleerd? Dat ik m'n tijd beter kan besteden aan m'n studie italiaans.
Horror
’t Zijn moeilijke tijden voor het Nederlandse journaille. Iedereen denkt, eet en droomt Oranje. Dus het nieuws gaat alleen maar over voetbal, voetbal en voetbal. Bij het ANP probeerden ze vandaag die keten te doorbreken en dat leverde een bizar nieuwsstroompje op.
Lijk hangt wekenlang aan boom
ENSCHEDE (ANP) - In Enschede heeft een lijk wekenlang in een boom gehangen. Volgens de politie is het niet uitgesloten dat het lijk er zelfs al drie maanden hing. Zondagavond zagen passanten in een bosschage iets in een boom hangen dat op een mens leek.
Indiase zussen eten “door duivel bezeten” vader op
NEW DELHI (ANP) - Twee Indiase zussen hebben hun vader gedood en vervolgens gedeeltelijk opgegeten. Dat meldde de Indiase krant The Telegraph maandag. De twee vrouwen vermoedden dat hun vader door een duivel bezeten was en meenden zo de kwade geest in hem te doden.
Iraanse vrouw “baart kikker”
LONDEN (ANP) - Een Iraanse vrouw zou het leven hebben geschonken aan een kikker, zo meldde de Britse omroep BBC maandag. De BBC citeert een artikel uit de Iraanse krant Eternaad, waarin bioloog Aminifard stelt dat de kikker enkele menselijke kenmerken heeft. De vingers en de tong van de kikker zouden van moeder op kikker zijn doorgegeven, aldus de bioloog.
Spanjaard stopt vrouw in oven
MADRID (ANP/DPA) - Een Spanjaard heeft na een echtelijke ruzie zijn vrouw in de oven van een bakkerij gestopt. De vrouw kon zich bevrijden en liep slechts lichte brandwonden op. De politie heeft de man gearresteerd, meldden media in het Zuid-Spaanse Alicante maandag.
Lijk ligt maanden op Duits balkon
HALLE (ANP/AFP) - Het lichaam van een doodgestoken vrouw heeft acht maanden lang op een balkon gelegen van een appartement in het Duitse Halle. Volgens de politie is de 39-jarige vrouw zeer waarschijnlijk al in november 2003 vermoord. Pas recent begonnen buren te klagen over stank vanaf het balkon.
Droom
Toen ik de deur uitstapte voelde ik het al. Er was iets veranderd. Iedereen zwaaide vrolijk naar elkaar en een autombilist liet mij met een ruim armgebaar voor gaan. Op de route tussen de coffeeshop en het station was een groep junks luid zingend en onder aanvoering van Willem van Hanegem het spoor van zwerfvuil aan het opruimen, dat ze er altijd achterlaten. Verderop waren mensen hun stoepjes aan het schrobben en de ramen aan het wassen. Er werden kleedjes geklopt. We zijn bevrijd van het penaltytrauma!, hoorde ik overal. En nu voelde ik het pas goed. De dikke zompige deken van het trauma die jarenlang boven ons land hing was verdwenen.
Aangekomen op de Markt zag ik heel veel mensen. Op een grote platte wagen werden de collaborateurs die al die jaren zoveel penalties hadden gemist de stad uit gereden. "Den duitscher is van den velden verdreven," hoorde ik iemand roepen. "Wij zijn de helden die zich verzet hebben tegen de wissel," schreeuwde iemand anders. Een tweede periode van wederopbouw was aangebroken.
Opeens ging de hemel open. Daar zat God met aan zijn rechterhand Jezus, heftig zwaaiend met een oranje vlaggetje. Links van Hem zat Dick, de advocaat van de duivel die naar het andere kamp was getransfereerd. Om zijn hoofd zweefde Arjan Robben op zilveren vleugels. "We zijn verlost! We zijn verlost!" riep Dick en zijn hand ging ter aarde en pakte mij op.
Op dat moment werd ik met een beklemmend gevoel wakker.
Worsteling
Journalisten krijgen regelmatig tips waarbij de tipgevers anonimiteit afdwingen omdat ze bang zijn voor sancties van een tegenpartij. Die garantie hoor je als journalist te geven, maar het is soms een heel geworstel om te voorkomen dat de tipgever wordt getraceerd. Soms beseft de tipgever ook niet hoe gemakkelijk het spoor naar hem of haar te herleiden is en dan moet je zo iemand tegen zichzelf in bescherming nemen.
Ik moest er aan denken toen ik gisteren in de Volkskrant het verhaal las waarin werd onthuld dat islamitische scholen in Amsterdam gesjoemeld zouden hebben met overheidsgeld. Het verhaal is naar buiten gebracht door vier klokkenluiders. Eén van hen wordt met naam genoemd, die werkt toch al niet meer op die school. Drie van zijn collega's willen anoniem blijven. Dat respecteert de krant, maar dan lees ik wel dat deze drie collega's op die school les geven in allochtone talen en dat hun kinderen ook op die school zitten.
Hoe anoniem ben je dan nog voor de tegenpartij?
Showbizznamen
Ik ben heel slecht in namen van showbizzmensen. Dat komt omdat TV mij zelden of nooit kan boeien. maar met een half oog krijg ik wel veel mee. En zo kon het gebeuren dat mijn vrouw in een reclamespotje een stem hoorde die ze niet direct kon thuisbrengen. Toevallig kende ik die stem wel, maar ik had geen idee hoe de man er achter heette. Ik kon ‘m wel plaatsen maar omdat ik slecht in namen ben en de bodem van een fles wijn in zicht kwam (mijn hersenen zoeken dan als razenden de verbanden tussen dingen) zei ik: “die man speelt in een politieserie, waarin hij de chef is van Renee Soutendijk en die blonde. En die blonde is de zus van de zakenpartner van die man van het Scheveningse Circustheater".
Mijn vrouw draaide de film terug. "Circustheater is dus Joop van den Ende, z’n zakenpartner is John de Mol, dus dan is die blonde Linda de Mol en die speelt in Spangen en haar baas is Stam en die heet in het echt Tom Jansen. Inderdaad die stem is het. Bedankt.”
Ik was opgelucht dat ik ondanks m’n warrige verhaal haar toch had kunnen helpen.
"By the way", voegde ze er aan toe. "Renee Soutendijk is Monique van de Ven".
Kijk, dat heb ik bijvoorbeeld nooit geweten dat dat EEN en dezelfde persoon was.
Lichamelijk
De twee vrouwen die minister Rita Verdonk met ketchup bespoten zitten weer vast. Terecht. Je kunt het met iemand niet eens zijn en dat mag je zeggen, schrijven en uitschreeuwen, maar je houdt je tengels thuis. En als het toch gebeurt dan moet je worden vastgezet. Na de aanslag op Fortuyn mag je dit soort acties niet meer afdoen als ludieke incidentjes. Nederland is z'n onschuld allang verloren.
Maar wat me opviel in de Volkskrant van vanmorgen was dat de ketchup bij mevrouw Verdonk "een hevige onaangename lichamelijke gewaarwording teweeg had gebracht". Ze zal het toch niet in d'r broek hebben gedaan, was het eerste wat ik dacht. Ze zal het toch niet hebben laten lopen? Neeeeee! Niet Rita Verdonk, de strenge moeder van Nederland. Hoewel? Met de aanslag van Fortuyn nog op netvlies zou het natuurlijk best kunnen. Nee! Nee dat kan niet. Hou op. Stop. Niet meer aan denken.
Gehecht
Onderaan de roltrap van het station in Den Bosch staat altijd op dezelfde plek dezelfde dakloze vrouw daklozenkrantjes te verkopen. Maar gisteren stond daar een man. Tien meter verderop stond die vrouw te razen en te tieren. Hij had haar plekje ingepikt. Zwervers hechten blijkbaar aan een vaste plek.
Calabria
Grapje
Hoog Edel Acht Gebaarde minister mevrouw Ver Donk,
Ik ben Ali Yildiz en ik wil uw iets vrage. Ik hoor allochtoonse mense moeten dragen ster, maar dat is niet waar (hoef ook niet want iedereen kan zien buitenlandse mensen aan zwart haar, is grapje mevrouw minister Ver Donk). Mijn buurman Arie (niet Ali, is altijd zijn grapje) zegt was grapje van meneer Dijk Stal van Twede Kamer, niet grapje van Ali en Arie maar van ster.
Maar Arie zegt ook, allochtoonse mensen moeten op ladder staan met punten verdienen. Niet echt op ladder, zegt Arie, maar punten verdienen met inburgeren en wie 100 punten heeft mag blijven wonen in eigen huis, net als Nederlandse mensen die allemaal al 100 punten hebben. Ik wil graag weten hoeveel punten ik heb en hoeveel nog moet bijverdienen.
Ik heb al 30 jaar baan in fabriek en heb altijd belasting betaalt aan regering en schoolgeldt en ook belasting aan gemeente voor ophalen huisviul. Ik heb geen ruzie gemaakt met polisie of rechbank. Ik kan heel goed opschieten met Nederlandse buuren, vooral met Arie. Wij maken altijd grapjes. Arie gaat elke dag om zes uur naar bouw met busje. En als dan meneer van sociale gemeentedienst bij ons komt vragen waar Arie is ik moet van Arie grapje maken dat hij naar docter of visoterapie is (grapje van Arie is altijd dat hij teer apie is en dan lachen wij tranen in onze ogen). Als sociale gemeentedienst vraagt wie de mevrouw bij Arie is, maken wij grapje dat is zijn zuster. Dan moet ik altijd lachen als ik snagts in hius van Arie getrouwde geluiden hoor. Soms is Arie een week naar noorderzon iets ophalen voor vriend en dan maken wij grapje met controleur dat hij naar Turkije is. Vind ik zelf leukste grapje omdat ik zelf uit Turkije kom. Daar ben ik geboren en ging ik naar school, alleen lagere want toen moest ik werken en ging ik naar Nederland.
Alles met mij is dus goed, heb ook verblijfsvergunning, alleen nederlandse taal is beetje lastig. Arie zegt dat kost jou punten. Maar dat begrijp ik niet want als buitenlandse mensen nog geen punten hebben kunnen zij niet betalen als wat kost.
Mevrouw minister Ver Donk, ik wil vragen advies om nog meer punten te krijgen voor inburgeringsbewiujs, net zoveel als Nederlandse buurman Arie.
Hoog Achtbaar
Ali
Niet persoonlijk
Je mag nooit een grote organisatie beoordelen op een paar rotte appels. Maar nu twee mensen van het politiekorps Brabant-Noord worden verdacht van mishandeling van een Marokkaan en een derde werd opgepakt voor een niet nader genoemd misdrijf, begin je toch achter je oren te krabben. Journalisten proberen de verantwoordelijk korpsbeheerder een reactie te ontlokken, maar burgemeester Rombouts van 's-Hertogenbosch geeft niet thuis. De politiek roert zich, maar bijt niet door. (Er is deze week wel een interpellatiedebat over cafe's die aangepakt worden als ze te veel herrie produceren, want kom bij de politici niet aan de plaatselijke horeca.)
Maar het is natuurlijk ook heel vervelend voor al die agenten die wel naar eer en geweten werken en die vreselijk in hun maag zitten met het imago dat hun korps wordt aangewreven door de Bosschenaren die doorgaans niet op hun mondje zijn gevallen.
Gisteravond was ik in de pauze van een theatervoorstelling ongewild getuige van een gesprek tussen twee jonge vrouwen. Mevrouw A vertelde dat ze samen met vrienden in de kroeg naar de wedstrijd Tsjechie-Nederland hadden gekeken. Haar vriendje was stomdronken geworden ('t waren haar woorden). Na afloop ging hij woedend over de uitslag naar buiten en zag een aantal politiemannen aan het werk die probeerden een groepje andere opstandige Oranjeklanten in toom te houden. Vriendje begon zich er tegenaan te bemoeien en schold een agent uit voor lul (zei meisje A). Gevolg: vriendje moest voor het eerst van z'n leven een nachtje in de cel doorbrengen.
"Buuulachelijk", zei meisje B, "om iemand op te sluiten omdat hij alleen maar een agent heeft uitgescholden. Je pakt iemand toch niet op vanwege dronkemanspraat."
"Ach," zei meisje A, "we hebben wel gelachen. Ik heb nog huilend geprobeerd hem vrij te krijgen door te roepen dat hij claustrofobie heeft, maar daar trapten ze niet in."
"Maar krijgt ie nou een strafblad?" vroeg meisje B een beetje bezorgd.
"Dat weet ik niet", zei meisje A. "Hij heeft het telefoonnummer van de agent gekregen en als hij belt om z'n excuses aan te bieden, is ie er volgens mij vanaf".
"Nou ja", riep meisje B, zwaar verontwaardigd. "Alsof het persoonlijk bedoeld was zeg. Buuuulachelijk, die wouten. Hij gaat toch niet bellen?"
"Tuurlijk niet", zei meisje A.
Als Najib Amhali gisteravond in de pauze niet in de kleedkamer was geweest maar in de foyer, had hij hier hier vast een leuk stukje cabaret over kunnen maken
Middenklasse
In de Volkskrant van afgelopen zaterdag stond een interessant interview met de van origine Brabantse sociaal wetenschapper Van den Brink. Hij pleit voor een beschavingsoffensief. De maat der dingen moet die van de sociale middenklasse zijn en die middenklasse krijgt van hem de rol om laagopgeleide vaak allochtone Nederlanders in te wijden in de niet altijd zichtbare, maar wel bestaande normen van de Nederlandse samenleving.
Nu beschouw ik mezelf als middenklasse (toch?) en ik woon toevallig in een gemeleerd binnenstadswijkje: studenten, ouderen, allochtonen, de onderklasse (als de middenklasse bestaat moet die ook bestaan), yuppen. Dat gaat goed, 't is een fijn wijkje. Maar er zijn ook probleempjes, dus raad gevraagd aan Van den Brink.
Kunt u een een concreet voorbeeld geven over mijn rol als middenklasser?
Stelt u zich eens voor dat in uw wijk iemand altijd de vuilniszakken op de verkeerde dag...
Wacht even. Da's een goeie. In onze wijk woont een oudere allochtoon die z'n vuil opspaart in boodschappentassen en die dan her en der neergooit.
Dan moet u zo'n man daarop aanspreken en uitleggen dat...
Maar die man spreekt geen Nederlands en hij is ook nog analfabeet.
Dan zou u de familie kunnen aanspreken.
Dat is gebeurd, maar die zegt dat vader zwakbegaafd is
Dan zou ik de maatschappelijke dienst inschakelen
Is gebeurd. Die zeggen dat het gedrag van de man niet genoeg afwijkt om in te grijpen.
Dan is er toch eigenlijk niks aan de hand?
Maar er liggen wel overal plastic zakken met viezigheid in de wijk
De politie bellen?
Kom zeg, 't is geen crimineel. Tot welke klasse behoort u eigenlijk zelf?
Wat denkt u? Ik ben com laude afgestudeerd in de filosofie en de sociale wetenschappen
Maar hoe pakt u dan zo'n probleem aan in uw wijk?
Hoe bedoelt u?
Nou, als een zwakbegaafde analfabete niet nederlands sprekende bejaarde allochtoon de boel vervuilt?
In mijn wijk wonen geen...
Dat dacht ik al. Goedemorgen en nog een prettige dag verder.
Harrie
Toen ik zo'n twaalf jaar geleden een relatie kreeg met de vrouw waarmee ik vorige maand trouwde, was ze met Harrie. Dat maakte voor mij de uitdaging groter. Eerst verdreef ik Harrie uit haar slaapkamer en later pikte ik zijn plek in bij de kachel. Desondanks moest ik toestaan dat Harrie bleef. Bijna twaalf jaar hebben we met z'n drieen geleefd. De relatie tussen Harrie en mij was er eentje van haat-liefde. In de laatste maanden voor zijn dood was hij zo hulpbehoevend dat hij 's nachts weer in onze woon/slaapkamer werd toegelaten in plaats van z'n eigen plek in het huis. In november stierf Harrie in de armen van mijn vrouw. Ik hoorde het nieuws pas toen ik 's middags thuis kwam. Ze had me er niet bij geroepen omdat ze die laatste stap alleen wilde zetten. Nog steeds vind ik het jammer dat ik geen afscheid van Harrie heb kunnen nemen. Ik had hem nog willen zeggen dat het me speet dat ik altijd zo op 'm schold als ik 'm moest uitlaten als het regende; dat ik hem wel eens een opduvel heb gegeven als hij bij het aanrecht stond te schooien terwijl ik het vlees sneed. Het is nu een half jaar geleden dat Harrie stierf en we missen 'm. Daarom hebben we besloten dat we twee poezen nemen, want die binden je minder dan een hond. De vriendin van mijn zoon heeft een stel kittens, die nu vijf weken zijn, dus misschien komen ze volgende week. Ik ben niet zo goed met dieren, maar ik verheug me uitzinnig op de komst van die twee kleine rooie rakkers. En ik ga het allemaal anders doen: met geduld en liefde. Volgende week gaan we poezenspullen kopen. En verdomd, ik heb hetzelfde gevoel als toen ik 25 jaar geleden voor het eerst bij Prenatal binnen stapte...
harrie
Godsdienstles
De duivel heeft een advocaat: Dick
God is niet opgenomen in de Europese grondwet.
God: "Ik bel Dick".
Jonge gasjes
Ik hoorde deze week een oudere collega klagen dat die jonge gasjes niks meer weten, geen algemene ontwikkeling hebben en dat ze van geschiedenis al helemaal geen kaas hebben gegeten. Dat vind ik zo'n dooddoener. Jongeren hebben gewoon een ander soort geschiedenis dan ouderen. Een paar jaar geleden moest een jongere collega Charles Aznavour interviewen. Ze had nog nooit van de man gehoord. Dat verbaasde me en ik was zelfs een beetje verontwaardigd. Ter voorbereiding op dat interview heb ik haar verteld wat ik wist.
Een jaar geleden was de halve redactie in mineur omdat Guusje Nederhorst was overleden. Ik moest tot mijn schande bekennen dat ik die naam wel eens had gehoord, maar eigenlijk niet wist wie dat was. Mijn jongere collega heeft me toen helemaal bijgepraat. Nu weet ik iets van Guusje en Charles en zij iets van Charles en Guusje. Da's beter dan over elkaar klagen.
Calabria
Ope broikes
Goede vrienden van ons hebben de laatste tijd getobt met haar moeder, een vrouw van in de negentig die met de dag brozer werd en onlangs is overleden. En zoals dat gaat met stokoude mensen gingen de meeste uitstapjes de laatste jaren naar crematoria en begraafplaatsen. Meestal ging ze samen met een al even hoog bejaarde zuster. En hun verhalen gingen vooral over hoe mooi of hoe sfeerloos de begrafenissen waren. Onze vriendin probeerde haar moeder en haar tante te bewegen over hun eigen uitvaart na te denken. Maar moeder kwam niet verder dan een koffietafel en zo geschiedde het ook. Haar zuster koos aanvankelijk voor hetzelfde, totdat ze iets ontdekte. Zij was nou toch op een begrafenis geweest, zo schoon. Zo wilde zij het ook. “Ze hadde doar”, zei de hoogbejaarde, “ope broikes. En das veel sjieker as die dichte broikes me alleen kaos en ham dertussen".
Commando
Vanmorgen werd ik wakker met een vreselijke kiespijn. Nou heb ik daar wel vaker last van (ik verdenk de tandartsepraktijk er van dat de laatste verbouwing louter van mijn centen is betaald), maar nu was het raak. M'n linker gezichtshelft voelde bol en warm. Op m'n werk klaagde ik steen en been, een man wil aandacht. Enkele meelevende collega's vonden het er slecht uit zien, 't werd zelfs zwart, zei er eentje. Ik was nog zo stom om in de spiegel te gaan controleren of dat zo was. En er kwamen natuurlijk meteen de meest gruwelijke verhalen over verwaarloosde ontstekingen boven tafel, nog net niet met de dood tot gevolg maar toch. Ik besloot de tandarts te bellen.
Nou heb heb ik een schat van een vrouwelijke tandarts met een schat van een assistente, dus een bezoek aan de dames is nooit een martelgang. We lachen wat af. Bij binnenkomst begonnen ze al meteen te klagen dat ik nog steeds geen TV-debuut voor voor ze had geregeld. Maar ik was niet in de stemming en plofte in de stoel. Eenmaal met m'n mond open slaakte de tandarts een gil, 't bleek een "enorme ontsteking". De kies moest er meteen uit en dat kon niet met verdoving. "Maar dan ga ik dood," krijste ik. "Waarschijnlijk wel," zei de assistente. "Nou ja," zei ik, "als dat in jullie armen is." Dat vond de tandarts iets te gortig en ze pakte de spuit. 't Trekken van de kies stelde niks voor en met een heleboel goede raadgevingen en een vervolgafspraak op zak ging ik terug naar de studio. Daar keken drie paar vrouwenogen mij vragend en vol medelijden aan.
"Ze heeft de kies er meteen uitgehaald," zei ik.
"Waaaat," klonk het uit drie monden tegelijk. "Maar dan kun je toch helemaal niet meer werken," zei er een.
"Ik zou meteen naar huis zijn gegaan," zei de tweede. "Ben jij soms een commando geweest", vroeg de derde bewonderend.
Dat je nou toch 48 moet worden om te ontdekken dat je zo gemakkelijk indruk op vrouwen kunt maken.
By the way. De verdoving is uitgewerkt en ik voel me prima. Dank u!
De menselijke maat
Toevallig deze week een paar keer met een collega gesproken over het leven, want we worden ouder. Ik heb hem de afgelopen twee jaar zien veranderen van een onrustig voortgedreven drammer in een gedreven man die ontdekt heeft dat journalistiek vooral mensenwerk is en dat mensen feilbaar zijn. 't Is goed dat zij die voorop moeten gaan in de strijd de menselijke maat kennen.
Die gesprekjes brachten weer allerlei gedachten bij me boven. Eén daarvan was de vraag: door wie ben ik nou het meest gevormd op ons vakgebied? Dat is voor mij Dirk Rebel. Toen ik in 1972 bij de Barneveldse Krant kwam was hij de hoofdredacteur. Maar dat niet alleen. Hij was ook nog directeur\uitgever van het bedrijf en wethouder. Nu zou zo'n vermening van functies bij voorbaat al worden neergesabeld. Indertijd deed niemand er moeilijk over, vooral dankzij de manier waarop hij de functies scheidde. Dirk Rebel bepaalde wel de koers, maar hij had de dagelijkse leiding uitbesteed aan adjuncten En wat we ook schreven over de gemeente waar hij wethouder was, Dirk Rebel heeft ons nimmer één strobreed in de weg gelegd. Niet als hoofdredacteur en niet als directeur/uitgever.
Toen hij jaren geleden overleed stond in de rouwadvertentie van de familie onder zijn naam journalist. Dat vond ik heel mooi. Hij was zoveel geweest maar wilde blijkbaar vooral als journalist herinnerd worden. Wat ik vooral van hem geleerd heb is respect voor mensen. Wat iemand ook goed of fout doet, het blijft een mens,zei hij. Daar hou ik tot op de dag van vandaag rekening mee. Zijn stelregel was ook: als je ergens in het dorp meer dan twee mensen bij elkaar ziet staan, ga er dan bij staan, dan hoor je wat er onder de mensen leeft.
Ik heb gekeken of er op internet iets over Dirk Rebel te vinden is, dat is me niet gelukt. Hij was ook van ver voor die tijd. Hij was een echte courantier, waarschijnlijk de laatste.
Beetje moeilijk
Echt gebeurd (hoewel al een tijdje geleden): de balie van het dierenasiel, vijf wachtenden voor mijn zoon en mij. We komen allemaal een nieuwe hond halen. Voor de administratie wordt de nieuwe eigenaren gevraagd hoe ze hun viervoeter denken te gaan noemen. Een meisje zeg: Spickey. S-P-I-K-Y hoor ik het meisje achter de balie spellen. Nee zegt het meisje, het is met een C en een E.
Een vader meldt trotst, alsof hij aangifte doet van een geboorte, dat hun hond Snoopy gaat heten. Met een E tussen de P en Y, vraagt het meisje voor de zekerheid. Nee geen E.
Een Turkse vader moet eerst zijn eigen naam opgeven. Het meisje krabbeltje iets op het formuliertje maar de vader schudt het hoofd. Dat spel je anders. Ook de tweede poging mislukt. De baas van het asiel, die over zijn personeel waakt als een Mastino, zegt tegen de Turkse vader: "Moeilijke naam". De vader kijkt hem onbegrijpend aan. “Is beetje moeilijke naam. Is moeilijk voor ons. Moeilijk voor ons, uw naam. Voor ons Nederlanders,” zegt de Mastino grijnzend rondkijkend.
De Turk denkt er zichtbaar het zijne van. Hoe zijn hond moet heten?
Keessie zegt de vader.
C-A-S-Y, schrijft het meisje. Nee zegt de vader dat is niet goed.
“Er moet een E tussen de S en Y “, corrigeert de wereldwijze Mastino zijn ondergeschikte. Het meisje verbetert geirriteerd.
"Nee", zegt de Turkse vader, "dat is ook niet goed". Ongeduldig pakt hij de pen en schrijft K-E-E-S-S-I-E. “Is ook beetje moeilijke naam”, zegt hij.
Calabria
1-1
Historisch perspectief
1648 De vrede van Munster
1945 Het verdrag van Jalta
1993 De Oslo-akkoorden
1999 Het verdrag van Helsinki
2001 De Kyoto-akkoorden
2004 De definitieve vrede van Porto
Toeval
't Is vandaag, maar ik heb nog steeds geen oranjekriebels.
De enige gekkigheid die we ons veroorloven zijn worteltjes bij de avondmaaltijd.
En da's nog toeval ook...
Miljoen
Jaren geleden werd Rosmalen bij 's-Hertogenbosch ingelijfd. Die van Rosmalen namen gruwelijk wraak door massaal op de eigen dorpspartijen te stemmen. Daardoor wordt Den Bosch, met al z'n grootsteedse problemen, al jaren bestuurd door mensen wier blikveld wordt bepaald door de veiligheidshekken om de villa's die rondom hun eigen woonboerderijen liggen. Omdat elk wezenlijk grotestadsprobleem buiten dat gezichtsveld valt wordt het vooruit geschoven, want wat de boer niet kent... Gevolg: besluitenloosheid, saaiheid, droefheid. Maar nu heeft de gemeente iets nieuws bedacht. Op de eigen website krijgen burgers de kans een extra miljoen euro te besteden (er staat niet bij dat er in Den Bosch vooral bezuinigd wordt). De vraag is: wat zou u doen als u burgemeester was (sinds wanneer geeft de burgemeester geld uit?) en een miljoen extra te besteden had? Hoofdprijs: een ontmoeting met de burgemeester. Omdat ik dat risico niet wil lopen doe ik niet mee, maar fulmineer ik hier. (Bovendien is het natuurlijk een verkapt referendum, want omdat ze het zelf niet weten moeten de burgers het maar zeggen.) Ik zou elk gemeenteraadslid een fiets geven en ze verplichten elke dag een rondje te rijden door de wijken waar ze zelf zover vanaf wonen. 't Zal ze waarschijnlijk hogelijk verbazen dat er buiten de historische binnenstad ook nog een 's-Hertogenbosch is.
Unheimisch
De voetbalfan in mij voelt zich een beetje unheimisch, want hij heeft nog geen oranjekoorts.
Doos
We hebben vorige week bij een heeeel groot tuincentrum een balkonlamp besteld. Blijkbaar zijn ze bij dat hele grote tuincentrum blij met elke bestelling die lukt want gisteren stonden op ons antwoordapparaat twee verschillende medewerkers die allebei meldden dat onze buitenlamp binnen was. Vandaag ben ik ‘m gaan halen. Om bij de lampenafdeling te komen moest ik het hele grote tuincentrum door, waar het bovendien heeeel druk was. Maar uitgerekend op de lampenafdeling was geen verkoper te bekennen. Ik wrong me langs een lange rij verwijtend kijkende wachtenden om achter de kassa bij de service-balie te komen. De dame belde een collega en dirigeerde me terug naar de lampenafdeling. Ik kon twee dingen doen: weer door dat hele grote tuincentrum of de korte weg langs dezelfde wachtenden bij kassa. Ik besloot opnieuw die verwijtende blikken te trotseren. Als snel had ik m’n lamp en sloot aan bij de kassa waar de kortste rij stond. Iedereen kent de wetmatigheid dat de kortste rij niet altijd het snelst is opgelost. De dame voor mij had een plant waar geen code op zat. Het meisje achter de kassa wist niet hoe de plant heette, laat staan dat ze wist wat hij kostte. De eigenaresse in spe wist het ook allemaal niet. De cassiere belde en beschreef aan een collega de plant. Die begreep meteen waar het over ging. De plant kostte 8,99 euro (’t was een aanbieding). "O ja, dat klopt", zei de vrouw die de plant wilde hebben, "want dat stond op een groot bord boven die planten". Wonderlijk hoe het menselijk geheugen werkt.
’t Was mijn beurt. De doos waarin de lamp zat was beplakt met drie bonnetjes, een witte, een gele, en (u raadt het al) een roze. Ik betaalde mijn lamp en wilde de winkel uit. "Ho, ho", zei de kassajuffrouw. "Ik moet die bonnetjes er af halen, want alleen de gele is voor u". Met grote toewijding, alsof er geen rij stond, peuterde ze het plakband los, haalde ze met haar nagels de nietjes uit de bonnetjes en gaf mij de gele. Ik ging weer de winkel uit, dacht ik. Het meisje riep mij opnieuw terug. Ik draaide me om en zag dat ze aandachtig naar het witte bonnetje staarde. “Hij moet nog betaald worden,” zei ze. “Maar dat heb ik net gedaan,” antwoordde ik. “Sorry", zei ze, "ik bedoel besteld. Op de bon staat namelijk bestellen”. Ik keek haar met m’n vriendelijkste glimlach aan, hield de doos omhoog en knipoogde samenzweerderig naar haar. “Ha, ha,” lachte ze, “hij is al besteld, want hij zit in die doos.”
Calabria
san nicolo
Vader en zoon
Sinds 1973 heb ik stemrecht. En naar eer en geweten kan ik zeggen dat ik nog nooit heb overgeslagen. Zelfs de Europese verkiezingen niet. Gisteren dreigde de cyclus doorbroken te worden. Ik besef wel dat Europa belangrijk is, maar het is zo abstract dat ik tot woensdagavond twijfelde of ik zou gaan. Woensdagavond hakte ik de knoop door en toen bleek mij oproepkaart spoorloos. “Laat dan ook maar,” dacht ik. Gistermorgen ontdekte ik dat je ook met een paspoort kunt gaan stemmen. Thuisgekomen moest ik meteen een moeilijk telefoontje plegen, daarna ben ik gaan studeren en eerlijk gezegd ben ik daarna die hele verkiezingen vergeten. Om half zes kwam mijn zoon binnen. “Ik ga even stemmen,” riep hij. “Shit”, zei ik, “da’s waar ook. Maar ik ga niet, want het zegt me zo weinig”. Hij keek me aan met een blik van: wat is dan mijn opvoeding waard geweest? Ik heb m’n paspoort gepakt en ben meegegaan. Uiteindelijk bleken we allebei op dezelfde partij gestemd te hebben. Mooi, he…
P.S. Onze partij heeft twee zetels verloren
Lekje...
Soms kun je een lang verhaal niet kort maken, maar ik probeer het. Dit verhaal begint in maart (voor het goede begrip: we hebben op dat moment een onderhoudscontract voor onze verwarming met een afdeling van een nutsbedrijf in Eindhoven).
* Begin maart gebeld ivm lekkage van de ketel
* We zullen worden teruggebeld voor een afspraak
* Na een week stilte zelf gebeld. Afspraak gemaakt
* Monteur komt, onderhoudt de ketel maar kan mankement niet verhelpen
* We zullen worden gebeld voor een reparatie-afspraak
* Na een week stilte zelf gebeld. Afspraak gemaakt.
* Monteur repareert de ketel, de dag erna blijkt probleem niet opgelost
* Nieuwe afspraak gemaakt
* Hele dag thuisgebleven. Halverwege de dag telefoontje dat het wel heel bezwaarlijk is om voor één klusje van Eindhoven naar Den Bosch te rijden, of het een paar dagen later mag. Na veel getrek stem ik toe. We zullen dan om acht uur de eersten zijn, zodat we niet de hele dag thuis hoeven blijven.
* Paar dagen later is mijn vrouw thuis. Om acht uur telefoon. Monteur ziek.
* Mijn vrouw zo boos dat er dezelfde morgen nog een andere komt.
* Sterker nog: Er komen een monteur en een stagiair. Constateren nieuw mankement.
* We zullen worden gebeld voor een afspraak.
* Wijs geworden de volgende dag meteen zelf gebeld. Afspraak gemaakt.
* De hele dag thuis gebleven, niemand gezien.
* Woedend het contract opgezegd. Dat werd opvallend snel geaccepteerd.
* Partculier bedrijf gebeld. Monteur staat nog dezelfde middag op de stoep. Ziet wat er mis is.
* We zullen worden gebeld voor een afspraak.
* Dus na een week zelf gebeld en afspraak gemaakt.
* Monteur komt. Heeft lek snel gedicht, maar dan wil de ketel niet meer aanslaan.
* Monteur ziet nog een mankementje, maar heeft geen onderdeeltje in de auto.
* Bedrijf gebeld. Na een uur is het onderdeeltje gevonden en wil hij het gaan halen.
* Zijn auto kapot.
* Een collega komt het onderdeeltje brengen. Maar dan is het lunchtijd.
* Daarna wordt het vervangen. En dan is het probleem opgelost.
* Gisteren een brief gekregen van het particuliere bedrijf.
* Ze komen morgen voor de reparatie.
* ?????????????????????
* Na telefoontje blijkt dat een misverstand. Beetje langs elkaar heengewerkt.
’t Ergste is, dat ik bang ben dat niemand dit gelooft. Maar met de hand op m’n hart: er is geen woord van verzonnen.
Goed nieuws, slecht nieuws...
Stel, je bent PR-medewerker bij het Bedrijfsschap Horeca en Catering en het Centraal Bureau voor de Statistiek publiceert een onderzoek waar jij niet vrolijk van wordt. Dan wring je je in allerlei bochten om die boodschap toch zo te verpakken dat je er een positieve kop boven kunt zetten. En dan stuur je dit bericht aan de pers:
Datum 10 juni 2004
Licht omzetherstel bij cafés
In het eerste kwartaal van 2004 zet de opwaartse lijn van omzetherstel bij de cafés door. De omzet steeg in deze sector met 0,7%. Bij de restaurants bleef de omzetgroei rond de 0% hangen. De hotelsector had te maken met een kleine daling. De fastfoodsector heeft de weg omhoog nog duidelijk niet gevonden. De totale horeca omzetwaarde daalde per saldo met 0,8 procent.
En dan zit er een journalist bij het ANP die er dit van maakt:
Horeca kampt met dalende omzet
VOORBURG (ANP) - De horeca heeft in het eerste kwartaal van dit jaar 0,8 procent minder omgezet dan in dezelfde periode van 2003. Dat bleek donderdag uit voorlopige cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). In het laatste kwartaal van vorig jaar was er nog sprake van een geringe omzetstijging van 0,2 procent. Cafetariahouders zagen hun omzet het meest dalen. In de eerste drie maanden van 2004 zetten ze 3,9 procent minder om dan een jaar eerder.
Dan weet je als PR-medewerker meteen hoe gemakkelijk journalisten door jouw goedbedoelde poging heen prikken.
Ben wel benieuwd welke versie er morgen in de ochtendbladen staat.
Passssssterop...
Het is weer zomertijd en lange avonden betekenen dat ze weer als insecten onder de tegels vandaan komen. De mannen op hun racefietsjes, die als een locomotief over mijn fietspad rijden waar ik dag in dag uit, weer of geen weer, overheen ga op weg naar m’n werk. Zeven kilometer heen, zeven terug. Deze mooiweerrijders kondigen zichzelf al ruim van tevoren aan: passssterop… En als ze van links komen aandenderen moet ik stoppen want een locomotief op stoom breng je niet zomaar tot stilstand, vinden ze. Omdat ze nietsontziend zijn ga ik meestel uiterst rechts rijden, maar er komt een dag dat ik een kleine onverwachte beweging naar links maak. Aan deze arrogante nep-coureurs heb ik een grotere hekel dan aan die gasten in hun dikke leasebakken die na twee jaar nog niet weten dat fietsers van rechts gewoon voorrang hebben. Hoewel, volgens mij zijn het dezelfden. Overdag met hun dikke reet in hun dure bolides en ’s avonds het overtollige vet er af trappen. Sorry, ik moest het even kwijt.
Calabria
agriturismo donna orsola (san nicolo)
Nijs
Anet Nijs is vanmiddag afgetreden als staatssecretaris van Onderwijs. Het bootje van Nijs begon water te maken toen begin deze week bekend werd dat ze in Nieuwe Revu uitspraken zou doen over haar beroerde samenwerking met minister Van der Hoeven. Het bootje begon gisteren tijdens het Kamerdebat langzaam te zinken maar het bleef nog aan de oppervlakte dankzij de coulante opstelling van onder anderen Femke Halsema: "Deze staatssecretaris is volstrekt incapabel. Maar het is een personele kwestie die het kabinet maar moet oplossen". Dat is tegenwoordig de Nederlandse oppositie! Maar vandaag ging het bootje van Nijs naar de haaien. Wie Nieuwe Revu ziet weet waarom. Daar hoef je de tekst niet eens voor te lezen. Op elke foto staat of ligt mevrouw Nijs met een grote bel cognac. Het bootje bleek een zuipschuit.
Het is zover....
Het is zover: het was de eerste tropische dag (althans in Brabant). Dus ging aan het eind van de middag de telefoon. Mijn vrouw aan de lijn. De airco van de NS-trein waarmee ze dagelijks reist tussen Den Bosch en Hilversum had het begeven. Bijna op de rand van het kookpunt meldde ze dat ze een kwartiertje later zou zijn. Ik zette het vuur onder de aardappels uit. Een kwartier later belde ze weer. Haar trein was definitief uitgevallen maar er reed nog een trein. Die zat natuurlijk bomvol dus het kookpunt was inmiddels bereikt, maar ze reden. Ik zette het vuur onder de aardappels aan. Tien minuten later weer telefoon, ik zag op de display dat het haar nummer was en durfde bijna niet op te nemen. Inderdaad: de loc was warmgelopen, ze stonden stil. Ik meen te weten dat het gesis op de achtergrond de stoom uit haar oren was. Ik zette het vuur onder de aardappels uit. Een kwartier later belde ze weer: ze reden weer. Ik zette het vuur onder aardappels aan. We verheugen ons al op de eerste echte hittegolf wanneer de rails gaan uitzetten..
Mix
Gisteravond hebben we als journalisten van Omroep Brabant aan zelfreflectie gedaan. We hadden drie mensen van buiten uitgenodigd om te vertellen wat zij van ons vinden. De centrale vraag was: doen wij er toe in Brabant? De antwoorden van de burgemeester, de gemeentelijke communicatiedeskundige (die overigens in tien jaar nog nooit had meegemaakt dat journalisten aan zelfreflectie deden) en de bestuurswetenschapper waren verhelderend. We zijn overal erg snel bij, maar vergeten vaak het nieuws te duiden, was hun mening. We vliegen van incident naar incident maar hebben geen oog voor onderstromen. Op het moment dat de bestuurskundige een gloedvol betoog hield voor meer beschouwing en diepgang klonken buiten brandweersirenes. Een collega die dienst had kwam langs rennen en riep dat de brand om de hoek was. In geen tijd was een derde van het aantal aanwezigen verdwenen. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. En dat is maar goed ook, want het is toch prachtig dat een deel van de collega's op het vuur af rent terwijl een ander deel beschouwend blijft doen. Hopelijk blijven we dat nog lang met respect voor elkaar doen want da's toch een gouden mix voor een mediabedrijf.
Simon
Over een week begint het EK Voetbal en daarom is er nu sprake van de traditionele tweedeling van Nederland. Enerzijds de mannen en vrouwen in de straat die vrolijke slingers en ballonnen ophangen en anderzijds de journalisten die zijn veranderd in zuurpruimen en galspuwers. Dat komt waarschijnlijk omdat de sportjournalisten voornamelijk blanke mannen zijn. (Uit een recent onderzoek blijkt dat vrouwelijke journalisten als "verzorgers" veel meer een hekel hebben aan negatief nieuws).
Het draait dit jaar om het systeem. Toen ik nog bij de F'jes van Theole in Tiel speelde hadden we ook een systeem: "Alle ballen naar Simon..." Ik moest er aan denken toen ik las dat sportcommentator Hugo Borst een boekje heeft geschreven met als titel "Alle ballen op Heintje." Heintje was een negerjongen met wie Borst vroeger in een jeugdelftal speelde. Heintje was zo goed dat iedereen de bal naar hem moest schieten, dan zorgde hij voor de doelpunten.
Onze trainer zei altijd tegen ons: "Alle ballen naar Simon". Simon was een kleine ambonnees die met z'n korte beentjes en de bal kon toveren. Simon schoot ons dat seizoen naar het kampioenschap en mocht meteen twee groepen hoger, zodat het genot om hem de bal aan te mogen spelen slechts kort duurde. Ik weet niet wat er van Hugo's Heintje is geworden, maar "mijn" Simon is later wereldberoemd geworden als Tahamata. Hij was ons systeem. Niks ruit, maar wel glashelder.
Prioriteit
We hebben gisteravond gegeten in Paradise Pettelaar. Een schitterend pand aan de Zuiderplas in Den Bosch. Links is een Japans restaurant, rechts kun je Frans specialiteiten eten. Wij aten rechts. Op het toilet trof ik een gast van links. Hij plaatste zich voor het urinoir naast mij, ging met zijn linkerhand in z'n kimono, vond wat hij zocht en deed een plas. Vervolgens graaide hij met z'n rechterhand in de kimono, dat ging wat minder makkelijk. Uiteindelijk viste hij uit de krochten van zijn kleding een mobieltje, drukte op een knop en kreeg verbinding
Met mij. Hoe is het?
...
Nee, met het voetallen natuurlijk
...
Shit! Hoe speelden ze?
...
Jezus. Zo erg. En de kinderen??
...
En heb je hem teruggestuurd in bed?
...
OK. Houdoe
Calabria
2004 calabria agriturismo donna orsola
Ritueel
Mijn vrouw en ik hebben een ritueel als er ’s avonds voetballen op TV is. En dat ritueel begint onder de vaat (we hebben geen afwasmachine). Ik open dan met de zin: "zodadelijk lekker naar de wedstrijd kijken". Dankijkt zij mij aan met haar blik waarvan iemand ooit gezegd heeft dat ze daarmee een peleton commando’s dood kan kijken. Ze vraagt dan: "wie spelen er?". Ik noem de teams. Dan wendt ze haar hoofd af, slaakt een diepe zucht en kletst net iets te hard een lepeltje in het afdruiprek. Dan zeg ik: "nou ja, zo belangrijk is het ook weer niet. Als jij iets anders wil zien.". "Nee nee", antwoordt ze dan, "ga jij maar kijken, ik ga wel iets anders doen". Als ik mij in m’n TV-stoel heb genesteld ploft zij geirriteerd neer op haar chaisse longue om mee te kijken. Na tien minuten heeft ze al een mening over de wedstrijd. Als het PSV is dan wordt er weer erg veel balletje breed, balletje terug gespeeld en als het Nederlands elftal speelt dan gaat het lekker snel. Ook als het andersom is (ze hoort af en toe een klok luiden). Na een half uur blijkt ze van elke genoemde speler wel een feitje te kennen. In de pauze heeft ze er genoeg van en vertrekt ze met een boek naar bed. Binnenkort begint het EK. Ik heb overwogen om haar het speelschema te geven zodat ze weet op welke dagen ik graag wil kijken. Maar bij nader inzien doe ik niet. Zonde van het ritueel.
Glas
In ons bedrijf volgen wij amechtig de waan van de dag. Dat werd nog eens bevestigd door een Vlaamse collega van de VRT die in het kader van een uitwisselingsproject een paar maanden bij ons heeft gewerkt. Iedereen moet bij ons volop aan de bak om productie te draaien. Ons leven wordt gedicteerd door roosters en aantallen items. Zij daarentegen maken elke week een collega vrij om een diepgravende reportageserie te maken die de week erna dagelijks in delen wordt uitgezonden. “Dan ben je dus de hele week iemand kwijt,” zei een Nederlandse collega geschrokken, geprogrammeerd als ze is door de dagelijkse praktijk. “Nee,” zei de Vlaamse, “dan heb je de hele week iemand aan de slag die iets met meerwaarde maakt.”
Ik weet het nu zeker: in Nederland is het glas al half leeg, in Vlaanderen is het nog half vol.....
Economie
Vorig jaar kocht ik in Italie tien liter Verdicchio del Castello di Jesi. Van het vat, dus 1,20 euro de liter. Thuisgekomen bleek een landelijke grootgrutter dezelfde wijn in de aanbieding te hebben voor 6,98 euro per fles (0,75 liter). Een week later stond het merk op de wijnkaart van een restaurant waar ik wel eens kom: 18 euro per fles. Toen ik dat tegen collega Tim vertelde (hij volgde ooit een wijncursus) legde hij me uit dat dat nou economie is. Daar heb ik veel van opgestoken.
Dankzij die les begrijp ik nu hoe het zit met onze concurrentiepositie. Volgens de regering is die in gevaar door de hoge loonkosten, maar dat klopt niet. Onze wasmachine is kapot. Repareren is ingewikkeld dus arbeidsintensief en dat kost veel loon. We kopen daarom een nieuwe en dat is goed voor de economie. Toch??
2004 het veer bij schenkenschanz
Krabbelaar (1)
Ik werk bij een bedrijf dat grotendeels draait op belastingcenten. Dat schept een extra verantwoordelijkheid maar het heeft als voordeel dat we niet worden opgejaagd door winstverwachtingen. Misschien heb ik daarom wel een aversie tegen ondernemers die met zo weinig mogelijk inspanning zoveel mogelijk willen verdienen (toegegeven er zijn ook journalisten die dit principe huldigen). Kleine krabbelaars vind ik dat.
Onze wasmachine maakt een beetje herrie bij 1100 toeren. Mannetje kwam gisteravond en hij trok een beetje aan de trommel. Zucht, zucht, zucht. Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Reparatie zou 200 euro kosten want het was een lastig te repareren modelletje. Jammer, jammer, jammer maar we konden bij hem voordelig een nieuwe kopen.
Maar zo erg is het toch niet, zeiden wij. Deze zou het op 600 toeren toch nog wel even volhouden. Jawel, zei het mannetje, maar op d'n duur zou ie 't toch begeven.
Ja, op den duur begeeft elke wasmachine het.
Hij kon niks doen en rekende daar 51 euro voor.
Ik doe iets fout. Staande aan de oever van de grote stroom met geld heb ik de boot gemist.
P.S. De wasmachine doet het nu helemaal niet meer.
Krabbelaar (2)
. . .Gisteren las ik in de Volkskrant dat het aantal faillisementen in de horeca enorm is toegenomen omdat er steeds minder mensen komen. Iedereen weet dat dat komt doordat de prijzen enorm zijn gestegen sinds de invoering van de euro. De horeca-ondernemers dachten daar een slaatje uit te slaan. Maar nee, een woordvoerder van Horeca Nederland houdt vol dat het komt door de SARS ("nee schat we gaan niet uit eten, want dat is veel te lastig met die kapjes voor onze mond") en de MKZ. 't Stond er echt.
Ik zal het de man nog een keer uitleggen. Toen wij drie jaar geleden in het centrum van Den Bosch gingen wonen aten we gemiddeld 1x per twee weken in de stad. Iets simpels waarvoor we gemiddeld 60 gulden kwijt waren (ja, inclusief drank meneer de woordvoerder).
't Zelfde menuutje kost nu vijftig euro. Dat scheelt geen slok op een borrel maar drie flessen Bokma. Vandaar meneer de woordvoerder. . .
Krabbelaar (3)
. . . .En dan heb ik het nog niet over een TV-commercial die ik gisteravond zag. Een kritische consumente jaagt in de supermarkt op de meest verse producten. Aangekomen bij de zuivelafdeling blijkt het een reclame te zijn voor melk. De producent heeft iets nieuws bedacht: een "verbeterde houdbaarheidsdatum". Als ik zo iets onzinnigs hoor probeer ik me altijd voor te stellen hoe iemand daar op komt. Dan verplaats ik me naar het kantoor van het hoofd melk, waar hij in gesprek is met een melkmuil van de marketing afdeling
2004 calabria (san nicolo)
De ware liefde
Na mijn eerste recensie heb besloten dat dat ook meteen de laatste was. Het moet eind jaren zeventig geweest zijn. De plaatselijke CPJ speelde in de plaatselijke zaal een erg plaatselijk toneelstuk. Theater van de Lach op de boerderij. Het was mijn taak om er een stukje over te schrijven. Positief-kritisch was de opdracht. Mijn poging om positief te blijven werd gedwarsboomd door een van de spelers, die zo slecht was en de vaart uit het stuk haalde dat ik even dacht dat het zo hoorde. Maar in de pauze en na afloop hoorde ik louter negatieve opmerkingen, zodat ik gesterkt werd in mijn mening dat het stukje voor de krant minder positief en meer kritisch moest zijn. De volgende dag stond er een huilende moeder aan de balie. De speler bleek haar zwakbegaafde zoon, die een week tevoren was gevraagd mee te doen omdat de oorspronkelijke speler er de brui aan had gegeven. Ik werd zo getroffen door dit moederverdriet dat ik besloot nooit meer een recensie te schrijven.
Gisteravond zijn we naar de voorstelling "De ware liefde" van Eric van Sauers geweest. Ik oordeel niet maar ben het eens met mijn vrouw die de show als volgt samenvatte: "Die jongen heeft geen verstand van vrouwen en hopelijk duurt dat nog heel lang, want het levert prachtige voorstellingen op".
Schildpad
Wie, net als ik, dagelijks met de trein reist kent ze wel. Die onverwachte gebeurtenissen waarbij je denkt: gekker kunnen ze het bij de NS toch niet bedenken. Maar elke keer lukt het ze weer. Gisteren stopte mijn stoptreintje vrij abrupt midden in het veld. Daarvoor kijk ik al niet meer op vanuit m'n krant. Na een minuut of twee trok de machinist weer op om na een goeie honderd meter weer plotseling te remmen. Ook daar verbaas ik me niet meer over. Mijn aandacht werd pas afgeleid toen ik vanuit een ooghoek de conducteur langs de rails zag rennen. Ik keek naar buiten maar er was niets te zien. Een minuut later gingen we full speed verder.
De intercom kraakte:
"Dames en heren. We zijn even gestopt omdat de machinist en ik meenden een schildpad op de rails te zien. Ik ben gaan kijken en het klopte. We hebben het beestje gered en hij zit nu in de cabine. Op het station in 's Hertogenbosch staan we toch enkele minuten stil en dan kunt u de schildpad bewonderen. Dit is dus de stoptrein naar...."
En verdomd er zat en schildpad in de cabine.
Berghem
We hebben vanmorgen tijdens de redactievergadering in alle nuchterheid en professioneel bekeken welk vervolg we kunnen geven aan het verhaal over het familiedrama in Berghem, waar een moeder haar drie kinderen vermoordde en daarna zelfmoord pleegde. De eerste berichten wijzen er op dat de vrouw weloverwogen heeft gehandeld, ze heeft tevoren een brief geschreven.
Wij aan de vergadertafel kunnen dat met een zekere afstand bekijken. Ik zou nu niet graag in de schoenen van de verslaggevers staan die met de emoties worden geconfronteerd (gelukkig is de redactieleiding daar attent op). Mijn nuchterheid is zakelijk, maar als vader gaat dit drama mijn voorstellingsvermogen te boven. Mijn geest wordt beheerst door honderd vragen.
Hoe werkt je brein als je besluit je kinderen te vermoorden? Hoe kijk je naar je kinderen tussen het moment van het besluit en de daad? Ben je dan in de war, totaal hopeloos, harstikke gek? Wat voel je als je het mes uit de keukenlade pakt? Denk je er nog aan om het terug te leggen als je de trap op loopt? Of denk je dan aan de mensen in je omgeving die van je houden en die je met een trauma gaat opzadelen? Ben je bang dat de kinderen wakker worden en er paniek uitbreekt? Ben je bang dat de eerste moord lukt en de andere niet waardoor je andere kinderen levenslang psychisch beschadigd kunnen worden? Wat voel je als je de daad verricht? Wat denk je als je na zo’n daad de straat op loopt naar de spoorbaan? Denk je er dan nog aan om terug te gaan…? Geloof je…?
’t Is te veel en dan ben ik nog maar een buitenstaander.
