Vuur 22 januari 2018

(Door Ab Klaassens)

In zo’n nacht waarin de slaap niet wil komen beland ik zappend buiten bed in
een oorlog op TV.

Terug onder de lakens houdt het beeld van mannen die de vijand bestoken
met een vuurspuwend wapen mij op de rand van slaap. Half dromend zoek ik
de naam van het wapen maar kan het niet vinden.

Ergernis over mijn onvermogen verliest het van de druk op mijn ogen; ik zak
weg in wat ik had gehoopt: een diepe slaap maar de vraag over dat wapen
blijft sudderen in mijn onderbewustzijn.

Als ik om half zes de Volkskrant uit de bus haal lees ik al onderweg naar de
woonkamer wat columniste Sylvia Witteman mij te vertellen heeft. “Goede
voornemens zijn op zich al behoorlijk obsceen, maar als een ander je daar ook
nog eens aan gaat houden, dan zit er weinig anders op dan alle leven op de
planeet uit te roeien met een vlammenwerper.”

Eindelijk: het woord.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Samen zoeken 17 januari 2018

Politieman Ronnie Hessels heeft een prijs gekregen. Hij ontwikkelde de app
“Samen Zoeken”. Met die app worden spontane zoekacties naar vermiste
personen gecoördineerd. De app moet voorkomen dat iedereen in het wilde
weg bospercelen gaat uitkammen met als gevaar dat sporen worden vernield
of dubbel werk wordt gedaan.

Er is ook veel kritiek. Advocaten zijn bang voor eigenrichting door mensen die
iemand betrappen van wie ze denken dat hij of zij wel eens de verdachte zou
kunnen zijn. In een artikel in NRC over deze kwestie worden voorbeelden
genoemd van onschuldige mensen die slachtoffer zijn geworden van een
speurende meute.

Het is een moeilijke kwestie. Enerzijds wil je dat vermiste personen zo snel
mogelijk worden gevonden en dan is alle hulp welkom. Anderzijds is
opsporing een vak. Het doet me denken aan de ontwikkelingen in mijn eigen
vak. Vroeger was de verspreiding van nieuws voorbehouden aan journalisten.
Doorgaans zijn dat lieden met een goede opleiding en vooral beroepsethiek.
Hoor en wederhoor zijn een tweede natuur voor journalisten, net als check,
check en dubbelcheck. Ervaren journalisten weten dat zaken soms heel anders
zijn dan dat ze zich aandienen. Zwart blijkt soms wit en in het meest gunstige
geval grijs. Bij twijfel niet publiceren was jarenlang het credo in mijn vak.

Alles werd anders toen de social media kwamen. Iedereen kon publiceren en
iedereen was plotseling “journalist”.  In hun angst de boot te missen begon het
credo in mijn vak te wankelen en werden de amateurjournalisten soms als
bron aangehaald, met als argument “twitter ontploft”.  De term fakenieuws
werd geboren.

Ik huldig iedereen die wildgroei probeert aan te pakken. Zeker in een tijd die
wordt gedomineerd door social media is dat meer dan nodig. Ronnie Hessels
verdient lof in zijn poging wildgroei te reguleren. Hopelijk blijven hij en zijn
collega’s zich dagelijks bewust van het feit dat ze een specialistisch vak
uitoefenen dat niet zomaar een het publiek kan worden uitbesteed. Want als
de publieke beer eenmaal los is, is hij niet meer in zijn hok te krijgen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Camiel 7 januari 2018

Camiel Eurlings is hard gevallen. Van de kroonprins van het CDA en
prominent lid van het IOC tot dé loser van dit moment. De commentaren in
de media zijn niet mals en eensluidend: het is zijn eigen schuld.

Dat hij is gevallen lijkt me inderdaad zijn eigen schuld. Dat hij naar plekken is
getorpedeerd waar hij niet thuis hoort lijkt mij ook het CDA-kartel aan te
wrijven. Dat is een stelletje opportunisten dat deze glamourboy op het
wankele schild hees in de hoop daar later zelf de vruchten van te plukken.

Volgens sommige commentaren ging het mis op de avond dat hij zijn
toenmalige vriendin lichamelijk letsel toebracht. Volgens mij zit het in de
karakterstructuur van de man.

Ik zie hem nog staan op dat beruchte CDA-congres toen hij bijna tot tranen
toe geroerd een liefdesverklaring deed aan de toenmalige leider Maxime
Verhagen. Dat vond ik meelijwekkend. Daar stond een man die ze hadden
wijsgemaakt dat hij  de macht zou kunnen hebben en die dacht dat die
bereikbaar was door zich naar boven te likken.

Je komt ze vaker tegen: mensen die omhoog willen en daarvoor alles doen. Ze
vertellen mooie verhalen en zijn buigzaam. Totdat ze de macht hebben en zich
geen raad weten. Het enige dat ze weten is dat ze hoe dan ook aan die macht
vast moeten houden want zonder die macht zijn ze anoniem. Dat is het laatste
wat ze willen.

Het zijn mensen die niet begrijpen dat ze nooit groter kunnen zijn dan het
bedrijf, de partij of de organisatie waarin ze zichzelf naar de top hebben
gewerkt. Het zijn vooral mensen die zichzelf overschatten en niet willen
erkennen dat ze ook waardevol kunnen zijn als ze niet voortdurend in de
schijnwerpers staan. Je komt ze overal tegen.

Ik vind Camiel Eurlings niet per definitie een slecht mens.  Hij is keihard
gevallen en een loser. Dat is triest als je half veertig bent en nog een halve
loopbaan voor de boeg hebt. Camiel Eurlings is vooral een zielig figuur, maar
niet hopeloos. Dat hij nu in de media wordt afgemaakt is vervelend. Hij kan
zich troosten met de gedachte dat dat zo lang duurt totdat er een nieuwe loser
is. Over een half jaar is iedereen Camiel vergeten.

Tot die tijd moet hij de vaststelling dat het zijn eigen schuld is, ter harte
nemen want daar is geen speld tussen te krijgen. Ondertussen moet hij
nadenken over de vraag hoe hij zijn ervaring (die is nu al groter dan menig
mens in een heel leven opdoet) kan aanwenden om ergens nog een rol van
betekenis te kunnen spelen. Als troost kan hij bedenken dat hij ooit op eigen
gelegenheid ergens is gekomen waar hij opviel bij de mannetjesmakers.

  1. Arnoud (reply)

    20 januari 2018 at 22:43

    Het is nu twee weken later en nu al heeft niemand het meer over Camiel. Maar goed, hij kan altijd nog buschauffeur worden. Hij heeft tenslotte ervaring bij een grote vervoersmaatschappij.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Boef 6 januari 2018

Rapper Boef ligt weer eens onder vuur. Hij heeft vrouwen die hem een lift
wilden geven omdat zijn auto een lekke band had, op social media uitgemaakt
voor kech en dat is straattaal voor hoer.

Boef heeft meerdere malen laten blijken dat hij vrouwen zodanig minacht dat
hij zelfs te ver gaat voor zwartekousenouderlingen en bejaarde
djellabamoslims. Desondanks kan de door Boef gepleegde geestelijke
aanranding van vrouwen op grote bijval van jongeren rekenen. Ik hou mijn
hart vast voor de toekomst van een land vol boevianen op de apenrots.

Omdat Boef zo’n invloed heeft besteden ook gerenommeerde kranten
aandacht aan zijn walgelijke gedrag. Ieder op zijn eigen manier natuurlijk.
NRC duidde de herkomst van kech en andere woorden die schijnbaar
tegenwoordig gebruikt worden om vrouwen te benoemen. Ik zag in dat rijtje
ook mokkel en wijffie staan.

Die woorden kende ik, die werden in mijn jeugd al gebruikt in het stadje waar
ik opgeroeide. Mokkel was geen positief woord. Meestal werd dat
voorafgegaan door het woord gekke of achterlijke. Als ik er aan terugdenk wie
indertijd een achterlijk mokkel werden genoemd dan doemen toch vooral die
vrouwen op die zich niet aan toen geldende mores hielden. Ze traden buiten
de gebaande paden, bijvoorbeeld door zich anders te kleden dan anderen in
hun sociale klasse. Vandaag denk ik dat die vrouwen niet zo achterlijk waren
maar het slachtoffer van normatief gedrag van hun omgeving. Het woord
werd vooral door jaloerse vrouwen gebruikt.

Mokkeltje is een ander verhaal. Dat woord altijd voorafgegaan door een
bijvoeglijk naamwoord en wel lekker. Het waren natuurlijk mannen die dat
woord gebruikten. In mijn herinneringen waren  dat vooral de mannen die
uitgekeken waren op de seksloze schorten van hun eigen vrouwen.

Het woord wijffie werd in mijn jeugd vooral gebruikt door de tantes uit de
Randstad. Als die op bezoek kwamen begroetten ze andere tantes en de
nichtjes altijd met een langgerekt: halllooooo wijffie . . .  In tegenstelling tot
het verschrikkelijke woord wijf – wat ik alleen maar gebruik in deze context –
was wijffie een en al goedmoedigheid.

Er was in die tijd wel een woord waar ik als kind het schaamrood van op de
kaken kreeg. De ooms die op bezoek kwamen begroeten ons altijd met: Hè
pikkie . . . . .

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Moorlag 30 december 2017

(Door Ab Klaassens)

Jarenlang was de VVD de loopjongen van ondernemers die de concurrentie
van sociale werkplaatsen niet konden verdragen. Bij de vorming van het
kabinet Rutte II slikte partner PvdA de door de VVD gewenste bezuinigingen
op de sociale werkvoorziening, uit te voeren door de PvdA-staatssecretaris
Jette Klijnsma.

En nu zit het  nieuw PvdA-kamerlid Moorlag in de problemen omdat hij als
directeur van een sociale werkplaats, de maatregelen van de staatssecretaris
heeft gesaboteerd en bovendien in strijd heeft gehandeld met het beleid van
de toenmalige minister van sociale zaken, partijgenoot Lodewijk Ascher.

De sociale werkvoorziening was ooit een paradepaardje van de PvdA. Mensen
met een lichamelijke en/of geestelijke beperking konden in een beschermde
omgeving zinvol werk verrichten waarop ze trots konden zijn. Ook
kwartaaldrinkers en ex-verslaafden kregen er kansen.

De PvdA heeft die mensen in de steek gelaten na de vage belofte dat de
werkgevers meer van deze klanten in dienst zouden nemen. Daar is weinig van
terecht gekomen.

Het nieuwe PvdA-kamerlid Moorlag heeft als directeur van een sociale
werkplaats geprobeerd zo veel mogelijk van zijn mensen binnen boord te
houden. Daarbij heeft hij zich niet gehouden aan de regels. En regels zijn
heilig bij de PvdA. Heiliger dan mensen.

  1. Harry Perton (reply)

    1 januari 2018 at 15:56

    Dank voor dit commentaar.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Lokale omroep 29 december 2017

Mijn eerste maand als hoofdredacteur a.i. van de lokale Omroep Meierij zit er
op. Toen een collega van Omroep Brabant mij zes weken geleden vroeg of ik
tijdelijk mee  wilde gaan helpen die nieuwe lokale omroep vorm te geven had
ik geen idee wat mij stond te wachten. Ik ben op de eerste dag aan een
heleboel touwtjes tegelijk gaan trekken. Nu kan ik zeggen dat ik een maand in
een soort stroomverstelling heb geleefd waarbij ik van de ene verbijstering in
de andere aangename verrassing donderde. Resultaat tot nu toe: we hebben
met de hele ploeg flinke stappen gezet. Veel meer dan ik had durven hopen.

De wereld van de lokale omroep is een andere dan de wereld waarin ik
normaal werk.  Ik kan dat het beste met één voorbeeld illustreren. Bij de
lokale omroep zei iemand tegen me: ik hoef toch straks niet met mijn camera
bovenop elk verkeersslachtoffer te gaan staan? Toen ik eerste kerstdag een
dienstje draaide bij Omroep Brabant stond er al iemand in mijn nek te hijgen
nog voordat ik mijn computer had opgestart. Er was twee dagen eerder een
dode vrouw gevonden. Nu ging het gerucht dat haar keel was doorgesneden en
dat ze in een plas bloed had gelegen. Of ik dat van achter mijn bureau maar
even wilde checken want dat zijn details die de mensen willen weten.   Wie
zijn toch die mensen die dat soort details opslurpen als vampiers? In ieder
geval niet die gewone Brabantse cameraman van de lokale omroep.

Ik vertelde diezelfde kerstdag wat verhalen aan mijn collega’s.  “Ik hoor het
al”,  zei er eentje, “dat wordt een boek”. Dat wordt het niet. Ik loop tegen de
meest waanzinnige dingen aan en je kunt heel veel dingen belachelijk maken,
maar daarmee doe je al die mensen tekort die hun hart en ziel in die lokale
omroep steken. Mensen die maar één doel hebben: hun dorpsgenoten
informeren over wat er in het dorp allemaal gebeurt. Mensen, die niet zeuren
over een uurtje meer of minder. Mensen die na het klaren van een klus
vragen: kunnen we nog iets doen?

Er is één verhaal dat typerend is en waarom ik achteraf vreselijk heb moeten
lachen. In mijn eerste gesprek met de man die bij de lokale omroep
verantwoordelijk is voor de radioprogrammering vroeg hij mij of ik er voor
kon zorgen dat we weer op zender gaan. Weer op zender? Het zat zo: de
radioprogramma’s gaan alleen over de kabel en niet via de ether. Ik keek hem
verbaasd aan.

De mast had een tijdje op het dak van een nonnenklooster gestaan. Totdat de
nonnen klaagden dat ze op hun radiootjes niks anders meer konden
ontvangen dan de lokale omroep. De nonnen wilden wel eens wat variatie. De
mast verhuisde naar een loonwerkersbedrijf dat grote landbouwmachines
verhuurt. Op een dag startten die machines niet meer omdat de frequenties
van de zendmast en de machines elkaar in de weg zaten (ik heb dat overigens
zelf een keer meegemaakt toen ik op een berg in Italië mijn auto bij een
militair radarstation had geparkeerd). Vervolgens is de mast neergehaald.

Probeer na zo’n verhaal maar eens niet de charme van een lokale omroep in te
zien.

  1. Jan van Oort (reply)

    30 december 2017 at 00:31

    Jan, mooi om je verhalen te lezen. Ik krijg de indruk dat je het reuze naar je zin hebt bij OM. En ja, het enthousiasmeren van mensen is je wel toevertrouwd. Geweldig dat je ons zo positief in het nieuws brengt. Het gaat je lukken om in die korte tijd die je bij ons bent een nieuwe omroep van de grond te tillen. Respect!

  2. Patrick van der Heijden (reply)

    30 december 2017 at 14:21

    Beste Jan, Volgens mij is dit het beste dat de nieuwe fusie-omroep kon overkomen: een goede kapitein op het schip dat de bemanning de juiste koers laat varen. Wij zijn nog maar net uit de haven vertrokken en toch heb ik het idee dat we de goede richting op varen… Niemand over boord, verbrandde schepen liggen ver achter ons en er is een zee aan mogelijkheden. Samen werken wij aan en op het schip dat de vloot zal doen versterken. P.s. Uiteraard mag je deze tekst gebruiken! Houd deze koers vast! Met respectvolle en collegiale groet, Patrick.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Afwasborstel 29 december 2017

(Door Ab Klaassens)

Ergens in de jaren zeventig van de vorige eeuw voeren Eef en ik In het diepste
zuiden van Frankrijk in een gehuurd motorjacht over het Canal du Midi.
Omdat ons scheepje een keukentje bevatte hadden wij behoefte aan een
afwasborstel.  Die was in de winkels die wij bezochten niet te krijgen. De
Fransen daar deden de vaiselle met een sponsje of een vette lap.

De Fransen daar vonden ’t vreemd dat ik – journalist – de huur van zo’n jacht
kon betalen want in hun ogen was een journalist een krantenbezorger. Binnen
Europa zijn we het dus al niet eens over de afwas en de betekenis van de
journalistiek, laat staan over diverse andere kwesties als de kromming van
komkommers, rauwmelkse kaas en de trekkracht van muilezels.

Niettemin dienen wij voort te gaan op de ingeslagen weg. Negeer dwaallichten
als Baudet en Wilders, volg Frans Timmermans en besef dat ik bij mijn laatste
bezoek aan Zuid-Frankrijk in een super-marché een rek vol afwasborstels heb
aangetroffen.

Het gaat dus goed met Europa.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (462) Waanzinnige Lucia 19 december 2017

(Door Marlies)

Nog één opera hebt u van me tegoed voordat ik afreis naar Leipzig met de
kerstdagen en met gasten van MUSICO: Lucia di Lammermoor.

Ik schreef er al eens over, de opera bevat een sopranen-hoofdrol die op zijn
zachtst gezegd nogal ‘Anspruchsvoll’ is. Mooi Duits woord vindt u niet? Ik kan
er zo gauw geen goeie Nederlandse vertaling voor vinden. ‘Veeleisend’ komt
nog het dichtste in de buurt…

Twee grote aria’s heeft Lucia te zingen, en in allebei zit waanzin. De eerste
‘Regnava nel silenzio’ is misschien wel moeilijker dan de eerste, omdat daar
een zekere gelaagdheid in zit: ze is nog niet doorgedraaid, maar de waanzin
ligt op de loer en schemert hier en daar door.

De tweede is qua emotie gemakkelijk: hier is ze inmiddels knettergek, om het
maar eens even onparlementair uit te drukken. Ze heeft haar echtgenoot in
het huwelijksbed doodgestoken en komt met bebloed mes het toneel
opgelopen.

Dame Joan Sutherland deed dat zo bloedstollend dat de eerste twee rijen van
het publiek (in de Stadsschouwburg in Eindhoven, jawel…!)  achteruitweek als
ze met de dolk opgeheven naar voren liep, maar dit is een oud verhaal…

Wat aan de hele rol bloedstollend geváárlijk is, is de omvang ervan en het feit
dat het allemaal spatzuiver moet en zeer, zeer precies getimed. In de tweede
aria is er een heel stuk dat precies gelijk moet met de fluit en je valt
onmiddellijk door de mand als je daar ook maar een fractie van afwijkt. En
doe het maar eens: knettergek spelen en tegelijkertijd als een ijskoude
analytica zorgen dat de stem het houdt en dat alles precies loopt zoals Gaetano
Donizetti het voorgeschreven heeft.

U begrijpt dat ik als een wolvin ga zitten loeren of de hoofdrolspeelster in
Leipzig, Anna Virovlansky zich houdt. Het lijkt niet erg aardig van me, maar ik
denk dat ik niet te enige zal zijn die zit te loeren…  iedereen kent de
legendarische zwaarte van de rol… operapubliek is niet altijd aardig.

Groot zal mijn respect zijn als ze er goed doorheen rolt, zoals ik in tranen was
toen ik Anna Netrebko de rol hoorde zingen. Die nam mij zo mee dat ik op
slag mijn wolvinnengedrag vergat.

Nog maar even heel kort de plot dan?
Lucia di Lammermoor wordt vermorzeld in de vete tussen twee Schotse Clans.
Ze leeft met haar broer Enrico op het onrechtmatig verworven kasteel
Ravenswood. Enrico staat daardoor maatschappelijk onder druk en wil zijn
zuster gunstig uithuwelijken om zijn reputatie aldus te herstellen. Maar Lucia
houdt van de aartsvijand van de familie, Edgardo van Ravenswood. Tijdens
het huwelijksfeest doodt ze haar kersverse echtgenoot in het bruidsbed. Het
gezelschap verklaart haar waanzinnig. Edgardo komt om in een duel; net vóór
hij sterft hoort hij de doodsklok luiden voor de dood van zijn geliefde.

En nog een klein lollig detail?
De begeleidende partij bij de waanzinscène bedacht Donizetti oorspronkelijk
voor een glasharmonica. Hij heeft die bij de door hem geleide voorstellingen
al vervangen door een dwarsfluit. Soms wordt de partij toch op een
glasharmonica uitgevoerd. Lastig instrument en moeilijk om iemand te
vinden die zo’n partij goed kan spelen.

In het filmpje Anna Netrebko op haar best. Ik heb er niks meer aan toe te
voegen, dan: excuus voor de rare ondertiteling, voor een vollediger versie: ga
naar YouTube.

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Kalkoen 19 december 2017

(Door Ab Klaassens)

De pepernoten zijn uit de schappen van de super en in de kranten staan
advertenties voor kerst-arrangementen. Hoog tijd voor de grote feestvogel: de
kalkoen.

Het beest komt oorspronkelijk uit Midden- en Zuid-Amerika en is daar ook
voor het eerst waargenomen door Europeanen die daar ongenood binnen
kwamen lopen. Waarom hebben Engelsen de vogel dan naar kalkoen (turkey)
vernoemd?

Waarom kozen de Nederlanders voor Calcutta-hoen (kalkoen) en dachten de
Fransen aan Indië of India met hun ‘Dinde’ (de Inde > d’Inde)?

Op hun reizen dichter bij huis waren de Engelsen, Nederlanders en Fransen
een bijzondere kip tegengekomen die wij nu kennen als parelhoen. Die
noemden zij toen  turkey, dinde en kalkoen. De grotere vogel die ze later
aantroffen in Amerika zagen zij aanvankelijk aan voor een parelhoen in de
grotere maten. Zo is het gekomen.

En de Duitsers dan? Die waren destijds niet zo reislustig. Ze kozen voor de
nieuwe grote vogel een naam die de beesten zelf riepen: trutruttrut….
TRUTHUHN !

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Oorlog 18 december 2017

Taxichauffeurs hebben vaak ruzie met elkaar om de beste plekken
bijvoorbeeld bij  een station. Vooral als een deel van de chauffeurs geen
vergunning heeft en illegaal rond rijdt.

Ooit is er een journalist geweest die de strijd tussen taxichauffeurs
“taxioorlog” noemde. Dat woord is de afgelopen decennia een eigen leven
gaan leiden. Bij elk conflictje tussen taxichauffeurs, hoe klein ook, wordt door
het journaille het woord oorlog uit de kast gehaald. Daardoor is bij veel
mensen het beeld ontstaan dat taxichauffeurs voortdurend zwaarbewapend
door het leven gaan. In ieder geval dat elke chauffeur een oorlogshitser is.

Het Eindhovens Dagblad heeft het woordje oorlog nu ook losgelaten op de
concurrentiestrijd tussen de voedselbezorgers in de stad. Er heerst volgens de
krant een bezorgoorlog tussen bijvoorbeeld de jongens en meisjes van
Thuisbezorgd.nl, Deliveroo en Kentucky Fried Chicken. Veel mensen zullen
zo’n artikel lezen omdat ze wel eens wat bestellen of omdat mensen nou
eenmaal graag verhalen lezen over bezorgers die elkaar keihard van de fiets
rijden en elkaar met opgewarmde kippenpoten het ziekenhuis in slaan.

Voor die laatste groep is het artikel een deceptie. Er is geen spoortje van
geweld. Integendeel, Eindhovenaren blijken zoveel eten te bestellen dat er
ruimte is voor al die bezorgers. Bij Thuisbezorgd zijn de fietskoeriers in dienst.
Daar lezen we in het artikel het volgende over: “Van die competitie is bij de
bezorgers van Thuisbezorgd geen enkele sprake. Ze hopen op zo min
mogelijk
orders, want dan kunnen ze gewoon chillen”.

Bezorgoorlog noemen ze dat. Gelet op de manier waarop media tegenwoordig
proberen lezers te krijgen zou ik liever willen spreken van een koppenoorlog.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *